Zadachi Atmakatha Marathi Nibandh: झाडाची आत्मकथा निबंध मराठी

Zadachi Atmakatha Marathi Nibandh: मी एक मोठा आंब्याचा झाड आहे. माझं नाव कोणी दिलं नाही, पण गावातील मुले मला “आमचा दादा” म्हणतात. मला हे नाव खूप आवडतं. आज मी तुम्हाला माझी आत्मकथा सांगतो. माझं आयुष्य खूप मजेशीर आणि शिकवणीनं भरलेलं आहे.

माझी सुरुवात खूप छोटीशी झाली. एका छोट्या बिया म्हणून मी जमिनीत पडलो. तेव्हा मला काहीच कळत नव्हतं. पाऊस पडला, सूर्य प्रकाशला, आणि हळूहळू मी उगवले. छोटंसं रोपटं झालो. मग मला एका आजोबांनी त्यांच्या अंगणात लावलं. ते आजोबा रोज मला पाणी देत, माझ्याशी बोलत. ते म्हणायचे, “बाळा, मोठा हो आणि सावली दे.” त्यांचे ते शब्द आजही मला आठवतात. ते आजोबा आता नाहीत, पण त्यांच्यामुळेच मी इतका मोठा झालो.

हे पण वाचा:- Social Media Shap ki Vardan Nibandh: सोशल मीडिया शाप की वरदान निबंध मराठी

बालपण खूप मज्जा आली. मी छोटा असताना मुले माझ्या फांद्या उड्या मारायची, झोके बांधायची. एकदा एक छोटी मुलगी, तिचं नाव प्रिया, माझ्या खोडावर बसून रडायची. तिची आजी गेली होती म्हणून. मी तिला सावली देत होतो, आणि हळूच पाने हालवत तिला थोपटत होतो. ती हसली आणि म्हणाली, “दादा, तू माझा सबसे चांगला मित्र आहेस.” तेव्हा मला खूप आनंद झाला. झाड असूनही मला भावना येतात, कारण मी सगळं पाहतो आणि ऐकतो.

मग मी मोठा झालो. आंबे येऊ लागले. गावातील मुले शाळेतून येताच माझ्या खाली बसत. ते आंबे खात, खेळत, गप्पा मारत. एकदा शाळेत स्पर्धा होती. मुलांनी माझ्या आंब्याची चित्र काढली आणि प्रथम क्रमांक मिळवला. शिक्षक म्हणाले, “हे झाड आपलं वैभव आहे.” मला अभिमान वाटला. मित्र-मैत्रिणी माझ्या सावलीत अभ्यास करतात. एक मुलगा, रोहन, रोज मला सांगतो, “दादा, मी मोठा होऊन डॉक्टर होईन आणि गरीबांना मोफत औषध देईन.” मी त्याला आशीर्वाद देतो, पाने हलवून.

पण काही वाईट प्रसंगही आले. एकदा वादळ आलं. माझ्या काही फांद्या तुटल्या. मुले रडली. पण दुसऱ्या दिवशी ते सगळे आले, मला बांधले, पाणी दिले. त्यांनी म्हणाले, “दादा, तू आमचा आहेस, आम्ही तुला सोडणार नाही.” तेव्हा मला समजलं की झाड आणि माणसं एकमेकांवर अवलंबून असतात. मी त्यांना सावली, फळं, ऑक्सिजन देतो. ते मला जपतात.

हे पण वाचा:- Mi Pahilela Apghat Nibandh in Marathi: मी पाहिलेला अपघात निबंध मराठी

आज मी खूप मोठा आहे. माझ्या खाली पक्षी घरटं बांधतात, मुले खेळतात, म्हातारे बसतात आणि गप्पा मारतात. मला वाटतं, माझं आयुष्य सार्थक झालं. तुम्हीही एक झाड लावा. त्याची काळजी घ्या. तो तुमचा मित्र बनेल. तो तुम्हाला शीतल सावली देईल, गोड फळं देईल आणि आयुष्यभर साथ देईल.

झाडाची आत्मकथा सांगताना मला खूप आनंद झाला. तुम्हाला आवडली का? झाडं ही आपली खरी संपत्ती आहेत. त्यांना जपा, त्यांना प्रेम द्या. मग पाहा, किती सुंदर आयुष्य होईल!