Vayu Pradushan Essay in Marathi: एका सकाळी शाळेत जाण्यासाठी मी बाहेर पडलो. नेहमीप्रमाणे सायकल काढली, पण आज हवा जड वाटत होती. दूरवर धुक्यासारखा धूर दिसत होता. डोळे चुरचुरले आणि घसा कोरडा झाला. तेव्हा मला पहिल्यांदा जाणवले की हवेत काहीतरी चुकले आहे. आजोबा म्हणाले, “बेटा, ही स्वच्छ हवा नाही. गाड्या, कारखाने आणि धूळ यामुळे हवा खराब होते.”
लहानपणी मी गावात राहायचो. तिथे सकाळी उठल्यावर हवा किती ताजी आणि गोड वास यायचा. पण शहरात आल्यापासून ते सगळे बदलले. आता सकाळी बाहेर पडताना मास्क घालावा लागतो. आजी सांगायच्या, “पूर्वी झाडांखाली बसले की फुफ्फुस भरून श्वास घेता यायचा. आता मात्र काळजी घ्यायला हवी.” त्यांचा तो सल्ला आजही लक्षात राहतो.
शाळेत एक दिवस शिक्षकांनी वर्गात चर्चा घेतली. त्यांनी सांगितले की गाड्यांमधून निघणारा धूर आणि कारखान्यांचा काळा धूर हवेत मिसळतो. त्यामुळे श्वास घेणे कठीण होते. माझा मित्र अर्जुन म्हणाला, “माझ्या आजोबांना दमा आहे. आता हिवाळ्यात त्यांना खूप त्रास होतो.” आम्ही सर्व जण ऐकत होतो. त्या दिवशी आम्हाला समजले की प्रदूषण फक्त दिसत नाही, तर आतूनही त्रास देते.
मग आम्ही मित्रांनी मिळून एक छोटा प्रयोग केला. शाळेच्या गेटजवळ आम्ही कागदाच्या फुलपाखरू लावले. एका आठवड्यात ते काळे पडले. कारण हवेतली धूळ आणि कण त्यांच्यावर बसले होते. प्रिया म्हणाली, “आपण जेव्हा खेळतो तेव्हा हे सगळे आपल्या फुफ्फुसातही जाते.” त्या प्रसंगाने आम्हाला खूप विचार करायला लावले.
घरात मी आता छोटे बदल केले आहेत. शाळेतून येताना सायकलने येतो. गाडी घेण्याऐवजी चालत जातो. आईंना सांगितले की जेव्हा शक्य असेल तेव्हा सार्वजनिक बस वापरा. उन्हाळ्यात खिडक्या उघडून हवा येऊ द्यायची, पण आता सकाळ-संध्याकाळ खिडक्या बंद ठेवतो. कारण बाहेरची हवा जास्त खराब असते.
एकदा आमच्या गल्लीत बांधकाम चालू होते. सतत धूळ उडत होती. आम्ही मुलांनी मिळून तक्रार केली. “पाणी मारून धूळ दाबा,” असे म्हणालो. सुरुवातीला कोणी ऐकले नाही. पण नंतर काही दिवसांनी ते लोक पाणी मारायला लागले. धूळ थोडी कमी झाली. त्या छोट्या प्रयत्नाने आम्हाला जाणवले की आवाज उठवला तर बदल होऊ शकतो.
Plastikacha Dhoka Essay in Marathi: प्लास्टिकचा धोका निबंध मराठी
दैनंदिन जीवनात मी आता हवेची काळजी घेतो. झाडे लावतो. कारण झाडे हवेतला खराब भाग शोषून घेतात आणि स्वच्छ हवा देतात. शाळेच्या आवारात आम्ही तीन-चार छोटी रोपे लावली. रोज पाणी घालतो. आता ती हिरवीगार दिसतात. असे केल्याने मनाला बरे वाटते.
वाहने, कारखाने, बांधकाम आणि कचरा जाळणे यामुळे हवा खराब होते. याचा परिणाम आपल्या आरोग्यावर होतो. दमा, खोकला, डोळ्यांचे आजार वाढतात. मुंबईसारख्या शहरात हे जास्त दिसते. पण आपण छोटे छोटे प्रयत्न केले तर फरक पडू शकतो.
आजी-आजोबा नेहमी सांगतात, “स्वच्छ हवा हीच खरी संपत्ती आहे.” मी आता त्यांचे ऐकतो. प्रत्येक मुलाने हवेची काळजी घ्यायला हवी. सायकल वापरा, झाडे लावा, कचरा जाळू नका आणि जास्त गाड्या नकोत.
म्हणून मला वाटते की आपण सर्वांनी मिळून वायू प्रदूषण कमी करायला हवे. आज आपण एक पाऊल टाकले तर उद्या आपली मुले स्वच्छ हवेत खेळतील. हवा स्वच्छ ठेवणे ही आपली सर्वांची जबाबदारी आहे. आपण सुरुवात करू या. एक सायकल, एक झाड आणि एक छोटा बदल… यामुळे खूप मोठा फरक पडेल.
1 thought on “Vayu Pradushan Essay in Marathi: वायू प्रदूषण निबंध मराठी”