Shaletil Shipai Kakache Manogat Nibandh: नमस्कार! मी रामू काका. शाळेतील शिपाई काका म्हणून सगळे मला ओळखतात. रोज सकाळी मी लवकर उठतो. शाळेचा मोठा दरवाजा उघडतो. झाडांना पाणी घालतो. आणि मग मुलं येतात तेव्हा त्यांना हसून बोलावतो. “ये रे बाळांनो, आज काय नवीन शिकणार आहेस?” असं मी विचारतो. मला हे काम खूप आवडतं. पण आज मी माझ्या मनातल्या गोष्टी सांगणार आहे. हो, शाळेतील शिपाईचे काकाचे मनोगत!
मी लहान असताना या शाळेतच शिकत होतो. इयत्ता पहिली ते चौथीपर्यंत इथेच होतो. माझ्या वर्गात मित्र खूप होते. आम्ही खेळायचो, धावायचो, शिक्षकांना हजार प्रश्न विचारायचो. एकदा मी गणिताची परीक्षा देण्याची भीती वाटली म्हणून वर्गातून पळून बाहेर गेलो. पण तेव्हाचे शिपाई काका मला पकडले. ते हसत हसत म्हणाले, “अरे रामू, भीती येईलच. पण धैर्याने उभे राहा. मी तुझ्यासोबत आहे.” त्यांच्या बोलण्याने मला खूप बळ मिळालं. त्या दिवसापासून मी ठरवलं, मोठा झाल्यावर मीही मुलांना असंच प्रेम देईन. आज मीच त्या जागी आहे. आयुष्य कसं फिरतं ना!
रोज सकाळी मी मुलांना पाहतो. काही मुले उशिरा येतात. मी त्यांना हलकेच सांगतो, “चल रे, वेळेवर ये. शिक्षक वाट पाहत असतात.” काही मुले दमून जातात. त्यांना मी पाण्याची बाटली देतो. एकदा एक लहान मुलगी रडत रडत आली. तिचं नवं पुस्तक हरवलं होतं. मी तिला धीर दिला. “रडू नको बाळा, मी शोधतो.” आम्ही दोघे मिळून शोधलं. शेवटी पुस्तक सापडलं. ती इतकी खुश झाली की माझ्या गळ्यात पडली आणि म्हणाली, “शिपाई काका, तुम्ही माझे आजोबाांसारखे आहात!” मला डोळ्यात पाणी आलं. असं वाटलं, मी मुलांचा खरा साथीदार आहे.
माझ्या आजोबांचा एक जुना किस्सा सांगतो. तेही शाळेत शिपाई होते. ते नेहमी म्हणायचे, “शाळा म्हणजे मंदिर. इथे मुलं ज्ञानाची पूजा करतात. आपण त्यांना मदत करतो, म्हणजे देवाची सेवा होते.” मी ते शब्द कधीच विसरत नाही. म्हणून मी रोज शाळा स्वच्छ ठेवतो. कचरा गोळा करतो. झाडं लावतो. मुलांना सांगतो, “रस्त्यावर कचरा टाकू नका. आपली शाळा सुंदर ठेवा.” मुलं हसत हसत ऐकतात. कधी कधी ते स्वतःच कचरा उचलतात. मला खूप अभिमान वाटतो.
Vidyarthi Jivan Marathi Nibandh: विद्यार्थी जीवन मराठी निबंध
एकदा दोन मुले खूप भांडत होती. मी गेलो आणि शांतपणे विचारलं, “काय झालं रे?” एक म्हणाला, “याने माझी पेन घेतली!” दुसरा म्हणाला, “नाही, मी फक्त बघितली!” मी हसून म्हणालो, “अरे, भांडणाने काय मिळतं? एकमेकांना माफ करा. मित्र कसे राहतात ते पाहा.” नंतर ते दोघे हातात हात घालून खेळायला गेले. मी दूर उभा राहून पाहत होतो. मनात आनंद झाला. मी फक्त शिपाई नाही, मी मुलांचा रक्षक आहे, मार्गदर्शक आहे.
कधी कधी मला माझ्या बालपणाची आठवण येते. आम्ही शाळेतून घरी जाताना गाणी म्हणत असू. “चाल रे भोपळ्या टुणुक टुणुक…” असं म्हणत धावत असू. शिक्षक आम्हाला प्रेमाने शिकवायचे. आता मी तेच प्रेम मुलांना देतो. जेव्हा एखादं मूल आजारी पडतं, मी त्याला बस स्टॉपपर्यंत सोडतो. किंवा त्याच्या आई-बाबांना फोन करतो. हे सगळं करताना मला वाटतं, शाळेशिवाय माझं आयुष्य अपूर्ण आहे.
शेवटी मी सांगतो, शाळेतील शिपाईचे काकाचे मनोगत असं आहे की, तुम्ही सगळे मुले माझे लाडके आहात. तुम्ही चांगला अभ्यास करा. खूप खेळा. एकमेकांना मदत करा. चांगली माणसं व्हा. शाळा ही तुमची दुसरी घरी आहे. मी नेहमी इथे आहे. तुमच्यासाठी, तुमच्या हसण्यासाठी, तुमच्या यशासाठी. तुम्ही मोठे झालात की मला सांगायला याल ना, “काका, मी आठवतोय तुझं प्रेम!” तेव्हा मला खूप बरं वाटेल.
तुमचा शिपाई काका रामू काका
1 thought on “Shaletil Shipai Kakache Manogat Nibandh: शाळेतील शिपाईचे काकाचे मनोगत निबंध”