Pariksha Nastya Tar Nibandh: परीक्षा नसत्या तर निबंध मराठी

Pariksha Nastya Tar Nibandh: मला खूपदा वाटतं, परीक्षा नसत्या तर सगळं किती सोपं झालं असतं! सकाळी उठून शाळेत जायचं, मित्रांसोबत खेळायचं, घरी येऊन आईला मदत करायची, संध्याकाळी मैदानात फिरायचं, आणि रात्री चांगल्या झोपायची. कुठेही त्या त्या परीक्षेची भीती नाही, त्या परीक्षेच्या तयारीची धावपळ नाही, आणि मग नंतर ‘काय झालं?’ असं विचारणारा कोणी नाही. फक्त मजा, फक्त खेळ, फक्त स्वतःचं आयुष्य!

पण खरंच, परीक्षा नसत्या तर काय झालं असतं? मला आठवतं, इयत्ता चौथीत असताना एकदा गणिताची परीक्षा होती. मी रात्री उशिरापर्यंत बसलो होतो. बाबा म्हणाले, “झोप, उद्या सकाळी लवकर उठून पाहा.” पण मला भीती वाटत होती. कायम वाटायचं, जर मी चुकीचं उत्तर लिहिलं तर सगळं कसं होईल? आईने मला चहा आणून दिला, आणि म्हणाली, “काळजी करू नकोस, तू प्रयत्न करतोस ना, ते पुरेसे आहे.” त्या रात्री मी खूप प्रयत्न केले. आणि परीक्षा झाली. मग निकाल आला. मी पास झालो. त्या वेळी जे आनंद झाला, तो कधीच विसरता येणार नाही. परीक्षा नसती तर त्या आनंदाची चव कशी मिळाली असती?

Essay on Subhash Chandra Bose in Hindi: सुभाष चंद्र बोस पर निबंध हिंदी में

आणि मित्रांचं काय? आम्ही सर्वजण परीक्षेच्या दिवसांमध्ये एकमेकांना मदत करायचो. राजूला गणित येत नव्हतं, मी त्याला शिकवायचो. मी मराठीत चांगला होतो, म्हणून तो मला निबंध लिहायला मदत करायचा. परीक्षेच्या आधी आम्ही एकमेकांना फोन करायचो, “काय वाटतंय? तुझं पेपर कसं होईल?” असं विचारायचो. आणि परीक्षा झाल्यावर सगळे एकत्र येऊन गप्पा मारायचो. “अरे, तू त्या प्रश्नाला काय लिहिलंस?” असं विचारून हसायचो. परीक्षा नसत्या तर ही मैत्री इतकी घट्ट झाली असती का? मला वाटतं, नाही. कारण एकत्र काहीतरी करायची गरज पडली नसती.

माझ्या आजोबांचं एक किस्सा आहे. ते म्हणतात, त्यांच्या काळात परीक्षा फार कठीण असायच्या. एकदा त्यांना इंग्रजीचा पेपर होता. ते म्हणतात, “मला काहीच येत नव्हतं. पण मी रडत-रडत लिहिलं. आणि पास झालो. त्या दिवशी मला वाटलं, मी काहीही करू शकतो.” आजोबा सांगतात, “परीक्षा हीच तुझी ताकद वाढवते. ती तुला शिकवते की मेहनत केली तर यश मिळतं.” मी त्यांचं ऐकून हसतो. पण मनात विचार येतो, खरंच, परीक्षा नसत्या तर आजोबांना ही ताकद कुठून मिळाली असती?

घरातही असंच. आई-बाबा परीक्षेच्या दिवशी खूप काळजी करतात. आई रात्री जेवण चांगलं बनवते, बाबा म्हणतात, “तुझ्या मनात काही अडचण असेल तर सांग.” आणि परीक्षा झाल्यावर सगळे एकत्र बसून गप्पा मारतात. “कसं गेलं पेपर?” असं विचारतात. मी सांगतो, “चांगलं गेलं.” आणि मग आईच्या चेहऱ्यावर हसू येतं. त्या हसण्यासाठीच मी प्रयत्न करतो. परीक्षा नसत्या तर आई-बाबांना इतकी काळजी करायची गरज पडली नसती, पण तेवढ्याच वेळी त्यांचं प्रेम इतकं जाणवतं का? मला वाटतं, नाही.

परीक्षा नसत्या तर कदाचित मी फक्त खेळलो असतो, पण कधीच काहीतरी नवीन शिकलो नसतो. कदाचित मी मित्रांसोबत मजा केली असती, पण त्यांना मदत करण्याची संधी मिळाली नसती. कदाचित आजोबांचे किस्से ऐकले असते, पण त्यांच्यातून प्रेरणा घेतली नसती. आणि आई-बाबांचं प्रेम तर नेहमीच असतं, पण त्यांच्या काळजीमुळे मला जे आधार मिळतो, तो कुठून मिळाला असता?

Vargatil Falyache Atmakathan Nibandh: वर्गातील फळ्याचे आत्मकथन निबंध

म्हणून मला आता वाटतं, परीक्षा नसत्या तर कदाचित आयुष्य सोपं झालं असतं, पण तेवढं मजेदार आणि अर्थपूर्ण झालं नसतं. परीक्षा मला शिकवतात, मेहनत करायला, धीर धरायला, चुका सुधारायला. त्या मला सांगतात, “तू जे प्रयत्न करतोस, ते व्यर्थ नाही.” आणि त्या प्रयत्नांमुळे मला मित्र मिळतात, आई-बाबांचं प्रेम जाणवतं, आजोबांचे किस्से समजतात.

म्हणून मी ठरवलंय, आता परीक्षांना भीतीने नाही, तर उत्साहाने सामोरे जाईन. कारण परीक्षा नसत्या तर मी जे काही शिकलो, ते कधीच शिकलो नसतो. आणि आज जो मी आहे, तोही कदाचित नसतो. परीक्षा आहेत म्हणूनच आयुष्य खूप सुंदर आहे!