Mobile Naste tar Nibandh in Marathi: आजच्या जगात मोबाईल फोन प्रत्येकाच्या हातात आहे. पण कल्पना करा, जर मोबाईल नसते तर कसे वाटले असते? मी एकदा असा विचार केला आणि मला खूप मजा वाटली. हे जग कसे वेगळे असते? आम्ही लहान मुले कशी मजा करत असतो? मी या निबंधात सांगणार आहे की मोबाईल नसते तर आमचे आयुष्य कसे सुखी आणि नैसर्गिक असते. हे विचार मला माझ्या बालपणीच्या आठवणी आठवतात, जेव्हा मी आजी-आजोबांसोबत गावी जात असे.
मोबाईल नसते तर आम्ही जास्त वेळ घराबाहेर खेळत असतो. आठवा, मी चौथीत असताना, शाळा सुटली की मी आणि माझे मित्र मैदानावर धावत जायचो. आम्ही लपाछपी, क्रिकेट किंवा सायकल चालवत खेळायचो. एकदा मी आणि माझा मित्र रोहन एका झाडावर चढलो आणि तिथून सूर्यास्त पाहिला. आम्ही हसत-खिदळत गप्पा मारल्या. मोबाईल असता तर कदाचित आम्ही फोटो काढण्यात व्यस्त असतो आणि ते मजेदार क्षण विसरून गेलो असतो. पण तेव्हा आमच्या डोळ्यात ते दृश्य कायम राहिले. आजही मी त्या आठवणी सांगतो तेव्हा रोहन हसतो आणि म्हणतो, “तू आठवतोस ना ते?” मोबाईल नसते तर आम्ही असेच नैसर्गिक खेळ खेळत राहिलो असतो, आणि आमची मैत्री जास्त घट्ट झाली असती.
घरातही मोबाईल नसते तर कुटुंब एकत्र बसले असते. माझ्या आजोबा सांगतात, त्यांच्या काळात रात्री सगळे एकत्र जेवण करायचे आणि गोष्टी सांगायचे. एकदा आजोबांनी मला सांगितली एक गोष्ट. ते म्हणाले, “मी लहान असताना, आम्ही शेतात काम करून आलो की आजी आम्हाला रामायणाच्या गोष्टी सांगायची. मोबाईल नसते तर आम्ही तासंतास ऐकत बसलो असतो.” मी विचार केला, आज आम्ही डिनर करताना प्रत्येकजण फोन पाहतो. पण जर मोबाईल नसते तर? मी आणि आई-बाबा एकत्र बसून गप्पा मारल्या असत्या. मी आईला शाळेतील मजेदार प्रसंग सांगितला असता, जसे की एकदा मी क्लासमध्ये चुकून पेन्सिल बॉक्स पाडला आणि सगळे हसले. आई हसली असती आणि मला गोष्ट सांगितली असती. अशा छोट्या गोष्टींमुळे घरात प्रेम वाढले असते. आजोबांचा किस्सा ऐकून मला वाटते, मोबाईल नसते तर आम्ही जास्त भावनिकरित्या जोडले गेलो असतो.
शाळेतही मोबाईल नसते तर अभ्यास जास्त मजेदार झाला असता. मी सातवीत असताना, आमच्या टीचरने एकदा सांगितले, “मुलांनो, मोबाईल नसते तर तुम्ही लायब्ररीत जाऊन पुस्तके वाचता.” मी एकदा शाळेतील लायब्ररीत गेलो आणि एक मजेदार पुस्तक वाचले – ‘चंदोबा’. त्या पुस्तकातल्या गोष्टी ऐकून मी माझ्या मैत्रिणीला सांगितल्या. तिचे नाव आहे सारा. आम्ही दोघी मिळून त्या गोष्टींची नाटके करायचो. एकदा आम्ही ब्रेकमध्ये एक छोटे नाटक केले आणि सगळ्या क्लासला आवडले. मोबाईल असता तर कदाचित आम्ही व्हिडिओ रेकॉर्ड करत बसलो असतो आणि ते मजेदार क्षण विसरलो असतो. पण तेव्हा आम्ही हसत-खेळत शिकलो. आजी सांगतात, तिच्या काळात मुले शाळेतून आल्यावर आजोबांसोबत बागेत जायची आणि फुले-झाडे पाहायची. मी विचार करते, मोबाईल नसते तर मीही असेच केले असते. शाळेतील छोट्या प्रसंगांमुळे आम्ही जास्त हुशार आणि आनंदी झालो असतो.
हे पण वाचा:- सूर्य उगवला नाही तर निबंध मराठी
हे पण वाचा:- प्रजासत्ताक दिन निबंध मराठी
हे पण वाचा:- प्रदूषण एक समस्या मराठी निबंध
मोबाईल नसते तर आम्ही निसर्गाशी जास्त जवळ आलो असतो. माझ्या बालपणीची एक आठवण आहे – मी आणि माझा भाऊ गावी गेलो तेव्हा. तिथे आम्ही नदीकडे जायचो आणि पाण्यात खेळायचो. एकदा आम्ही एक छोटा मासा पकडला आणि परत सोडला. ते पाहून आम्हाला खूप आनंद झाला. मोबाईल असता तर कदाचित फोटो काढला असता आणि ते क्षण विसरलो असतो. पण तेव्हा आम्ही त्या आठवणी मनात साठवल्या. आजोबा सांगतात, त्यांच्या काळात मुले रात्री आकाशात तारे पाहायची आणि गोष्टी बनवायची. मी एकदा असेच केले आणि मला वाटले, हे जग किती सुंदर आहे. मोबाईल नसते तर आम्ही असेच निसर्गाच्या सान्निध्यात राहिलो असतो, आणि आमच्या भावना जास्त शुद्ध झाल्या असत्या.
शेवटी, मोबाईल नसते तर आमचे आयुष्य साधे पण सुंदर असते. आम्ही जास्त वेळ मित्र-मैत्रिणींसोबत, कुटुंबासोबत आणि निसर्गासोबत घालवला असता. हे विचार करून मला वाटते, कधीकधी मोबाईल बंद करून जग पाहिले तर किती मजा येते. लहान मुलांनो, तुम्हीही असा प्रयत्न करा. मोबाईल नसते तर निबंध मराठी लिहिताना मला हे समजले की, खरे सुख छोट्या गोष्टींमध्ये आहे. चला, आजपासून थोडेसे मोबाईल बाजूला ठेवू आणि खरे आयुष्य जगू.
4 thoughts on “Mobile Naste tar Nibandh in Marathi: मोबाईल नसते तर निबंध मराठी”