Mi Zad Zalo Tar Essay in Marathi: मी झाड झालो तर निबंध मराठी

Mi Zad Zalo Tar Essay in Marathi: हाय मित्रांनो! आज मी तुम्हाला सांगणार आहे, मी झाड झालो तर काय होईल. हा विचार मला नेहमी येतो. जेव्हा मी शाळेतून घरी येतो, रस्त्याच्या कडेला मोठी झाडं पाहतो, तेव्हा मनात म्हणतो – काश! मीही असं झाड झालो तर!

मी झाड झालो तर पहिल्यांदा माझ्या मुळांनी जमिनीत खोलवर जाऊन पाणी आणि अन्न शोषून घेईन. मग हळूहळू वाढेन. माझ्या फांद्या सगळीकडे पसरतील. हिरवीगार पाने लावेन, ज्यामुळे सूर्याच्या किरणांना हसत-खेळत पाहता येईल. सकाळी सूर्य उगवला की मी सगळ्यांना थंड सावली देईन. शाळेत जाणाऱ्या मुलांना, आजी-आजोबांना, छोट्या-छोट्या पोरांना – सगळ्यांना आराम मिळेल.

Mi Pradhanmantri Jhalo tar Nibandh in Marathi: मी प्रधानमंत्री झालो तर निबंध मराठी

आठवतंय का? एकदा आमच्या शाळेच्या मैदानात एक मोठं आंब्याचं झाड होतं. उन्हाळ्यात आम्ही सगळे मुले त्याच्या सावलीत बसून खेळायचो. मित्र राहुल म्हणायचा, “अरे, हे झाड किती छान आहे ना! ते कधी रागावत नाही, फक्त प्रेम देत राहतं.” मी म्हणालो, “हो, मी झाड झालो तर तुझ्यासारख्या मित्रांना रोज सावली देईन आणि फळंही देईन!” आम्ही दोघं हसलो. पण मनात खरंच इच्छा होती – मी झाड झालो तर किती मजा येईल!

घरी आजोबा नेहमी सांगायचे, “झाडं हे निसर्गाचे मित्र आहेत. ते ऑक्सिजन देतात, पाऊस आणतात, पक्ष्यांना घर देतात.” एकदा मी आजोबांना विचारलं, “आजोबा, झाडांना कधी दुखतं का?” आजोबा हसले आणि म्हणाले, “हो बाळा, जेव्हा कोणी कापतो तेव्हा दुखतं. पण तरीही ते शांत राहतात आणि इतरांना मदत करत राहतात.” त्या दिवशी मी ठरवलं, मी झाड झालो तर कधीही रडणार नाही. फक्त देऊ राहीन – फुले, फळं, सावली, शांतता.

मी झाड झालो तर पक्षी माझ्यावर घरटी बांधतील. रंगीबेरंगी पोपट, चिमण्या, कोकीळ – सगळे माझ्या फांद्यावर येऊन गाणी गातील. छोटी पिल्लं माझ्यावर खेळतील. माकडं उड्या मारतील. खारुटाई फळं खातील. मी त्यांना कधीही ओरडणार नाही. फक्त हसत राहीन. कारण झाड म्हणजे प्रेम आहे, सहनशीलता आहे.

एकदा पावसाळ्यात आमच्या बागेत एक लहान रोपटं होतं. पाऊस पडला की ते हसत-खेळत वाढायचं. मी रोज पाणी घालायचो. मग ते मोठं झालं. आता त्यावर फुले आलीत. मी विचार करतो, मी झाड झालो तर अशीच लहान मुलं मला पाणी घालतील, काळजी घेतील. मी त्यांना फुले देईन, सुगंध देईन. त्यांच्या चेहऱ्यावर हसू आणेन.

Fatkya Pustakachi Atmakatha Nibandh: फाटक्या पुस्तकाची आत्मकथा निबंध

पण मी झाड झालो तर एक भीतीही आहे. कधी कधी लोक झाडं तोडतात. रस्ते बांधताना, घरं बांधताना. मी विचार करतो, काश! सगळ्यांना झाडांचं महत्व समजलं तर! मी झाड झालो तर लोकांना सांगेन – मला तोडू नका, मी तुमच्यासाठी आहे. पाऊस आणतो, हवा स्वच्छ करतो, तुमच्या मुलांना खेळायला जागा देतो.

शेवटी मी सांगतो – मी झाड झालो तर खूप आनंदी होईन. कारण मी सगळ्यांना काहीतरी देऊ शकेन. पण तुम्हीही झाडं व्हा! मनाने. छोट्या-छोट्या गोष्टीत प्रेम द्या. झाडं लावा, काळजी घ्या. कारण झाडं नसतील तर आयुष्य कसं असेल? हिरवीगार निसर्ग नसेल तर मजा काय? चला, आजपासून एक रोपटं लावूया. मी झाड झालो तर… पण तुम्ही झाड लावून मला खरंच बनवू शकता!