Mi Subhash Chandra Bose Boltoy Nibandh: नमस्कार, माझ्या छोट्या छोट्या मित्रांनो आणि मैत्रिणींनो. मी सुभाष चंद्र बोस बोलतोय. आज मी तुमच्याशी माझ्या मनातल्या गोष्टी सांगणार आहे. मला वाटतं, तुम्ही शाळेत असता, खेळता, अभ्यास करता, आणि कधी कधी स्वप्न पाहता. मी पण लहान असताना असाच होतो. माझं बालपण खूप मजेदार होतं, आणि आज मी तुम्हाला त्याबद्दल सांगतो. हे सगळं ऐकून तुम्हाला वाटेल की, मी तुमचाच एक मित्र आहे, जो तुम्हाला प्रेरणा देतो.
मी जन्मलो होतो कटक नावाच्या शहरात, ओरिसा राज्यात. तेव्हा १८९७ साल होतं. माझं घर खूप मोठं होतं, आणि आम्ही एक मोठा परिवार होतो. माझे वडील जनार्दन बोस एक चांगले वकील होते. ते नेहमी सांगायचे, “सुभाष, जीवनात मेहनत कर, आणि देशासाठी काहीतरी कर.” माझी आई प्रभावती देवी खूप प्रेमळ होती. त्या मला रोज सकाळी उठवून प्रार्थना करायला सांगायच्या. मी लहान असताना, माझ्या आजी-आजोबांसोबत खूप वेळ घालवायचो. आजोबा मला रामायण आणि महाभारतातील गोष्टी सांगायचे. एकदा, मी आजोबांना विचारलं, “आजोबा, रामाने इतक्या मोठ्या युद्धात कसं जिंकलं?” ते हसून म्हणाले, “बाळा, धैर्य आणि सत्याच्या बाजूने लढ, मग काहीही अशक्य नाही.” त्या गोष्टींमुळे माझ्या मनात देशभक्तीची बीजं रुजली. आज मी सुभाष चंद्र बोस बोलतोय, आणि मी सांगतो की, अशा छोट्या छोट्या किस्स्यांनी माणूस मोठा होतो.
शाळेत मी जायचो, तेव्हा माझे मित्र खूप होते. आम्ही एकत्र खेळायचो, धावायचो, आणि कधी कधी शाळेच्या मैदानावर लपाछपी खेळायचो. एकदा, शाळेत एक स्पर्धा होती – चित्र काढण्याची. मी एक चित्र काढलं, ज्यात मी आणि माझे मित्र एक मोठ्या झाडाखाली बसलो होतो, आणि आकाशात पक्षी उडत होते. शिक्षकांनी ते चित्र पाहून कौतुक केलं. पण एक मित्र, जो माझा जवळचा होता, त्याने त्याचं चित्र काढलं नव्हतं. मी त्याला मदत केली. आम्ही दोघांनी मिळून एक सुंदर चित्र बनवलं. तेव्हापासून मी शिकलो की, मित्रांसाठी मदत करणं म्हणजे स्वतःला मोठं करणं. शाळेत अभ्यास करताना मी नेहमी पहिला यायचो. पण एकदा परीक्षेत मी कमी मार्क मिळवले. मी खूप रडलो. घरी आल्यावर आईने मला जवळ घेतलं आणि म्हणाली, “सुभाष, अपयश हे शिकण्याची संधी आहे.” त्या दिवसापासून मी जास्त मेहनत केली. आज मी सुभाष चंद्र बोस बोलतोय, आणि मी तुम्हाला सांगतो की, शाळेतील अशा छोट्या छोट्या प्रसंगांनी माणूस मजबूत होतो.
माझ्या बालपणात एक खास आठवण आहे. आमच्या घराजवळ एक छोटी नदी होती. मी आणि माझ्या बहिणी-भावंडांसोबत तिथे जायचो. एकदा, मी पाण्यात खेळत असताना पडलो. पाणी खोल नव्हतं, पण मी घाबरलो. माझ्या मोठ्या भावाने मला वाचवलं. तेव्हा मी समजलो की, कुटुंब म्हणजे एकमेकांसाठी असणं. आजी मला नेहमी सांगायची, “सुभाष, तुझ्या मनात नेहमी चांगल्या गोष्टी ठेव. देशासाठी लढ, पण प्रेमाने.” त्या आजीच्या किस्स्यांनी माझ्या मनात देशप्रेम वाढलं. मी कॉलेजमध्ये गेलो, तेव्हा मी ब्रिटिशांच्या अन्यायाविरुद्ध बोललो. मी ICS परीक्षा पास केली, पण मी ती नोकरी सोडली. कारण मला वाटलं, मी माझ्या देशासाठी लढायचं. माझ्या मित्रांनी मला सांगितलं, “सुभाष, तू खूप धाडसी आहेस.” मी हसून म्हणालो, “मित्रांनो, धैर्य हे प्रत्येकाच्या मनात असतं, फक्त ते जागृत करायचं.”
आज मी सुभाष चंद्र बोस बोलतोय, आणि मी तुम्हाला सांगतो की, माझ्या जीवनातल्या या छोट्या छोट्या गोष्टींनी मी ‘नेताजी’ झालो. मी आजाद हिंद फौज बनवली, आणि “तुम मुझे खून दो, मैं तुम्हें आजादी दूंगा” असं म्हटलं. पण हे सगळं माझ्या बालपणातल्या भावनांमुळे झालं. मी लहान असताना, शाळेत एक नाटक केलं होतं, ज्यात मी एक स्वातंत्र्यवीराची भूमिका केली. तेव्हा प्रेक्षकांनी टाळ्या वाजवल्या. त्या टाळ्यांनी मला प्रेरणा मिळाली. माझ्या मैत्रिणी आणि मित्रांनी मला सांगितलं, “सुभाष, तू खरंच मोठा होशील.” मी आज तुम्हाला सांगतो, प्रत्येक मुलाच्या मनात एक नेताजी असतो. फक्त त्याला जागृत करा.
मित्रांनो, मी सुभाष चंद्र बोस बोलतोय, आणि मी तुम्हाला सांगतो की, जीवन हे खेळण्यासारखं आहे. कधी हार, कधी जिंक. पण नेहमी सकारात्मक राहा. तुमच्या आजी-आजोबांच्या गोष्टी ऐका, मित्रांसोबत खेळा, शाळेत मेहनत करा. देशासाठी प्रेम ठेवा. मी गेलो असलो तरी माझी भावना तुमच्यात आहे. चला, एकत्र मिळून एक मजबूत भारत बनवूया. जय हिंद!
1 thought on “Mi Subhash Chandra Bose Boltoy Nibandh: मी सुभाष चंद्र बोस बोलतोय निबंध”