Mi Shala Boltey Marathi Nibandh: हॅलो माझ्या लाडक्या मुलांनो! होय, मीच बोलतेय… तुमची शाळा! आज मला खूप आनंद होतोय कारण मी तुमच्याशी मन मोकळं करून बोलणार आहे. मी शाळा बोलतेय हे ऐकून तुम्हाला थोडं आश्चर्य वाटलं असेल ना? पण खरंच, मी रोज तुमची वाट पाहते. सकाळी सात वाजता घंटा वाजते तेव्हा माझ्या हृदयात एक गोड कंपन येते. कारण माझे छोटे-छोटे विद्यार्थी येताहेत!
मी आठवते ती पहिली दिवसाची गोष्ट. माझ्या इयत्ता पहिलीच्या वर्गात एक मुलगा होता, नाव होतं राहुल. आईचा हात धरून तो रडत रडत आला. डोळे लाल, नाक चाललंय, पण आई म्हणाली, “जा बाळा, शाळेत खूप मजा येईल.” मी त्याला पाहिलं आणि मनात म्हणाले, “अरे छोट्या, घाबरू नकोस. मी तुझी आईसारखीच काळजी घेईन.” हळूहळू तो हसू लागला. मित्र बनले, खेळू लागले. आता तो दहावीत आहे. मोठा झालाय, पण मला भेटायला येतो. म्हणतो, “शाळा, तू माझी पहिली मैत्रीण आहेस!” असं ऐकून मला किती बरं वाटतं!
शाळेत किती गोड आठवणी आहेत. दुसऱ्या इयत्तेतली सुनीता. तिच्या आजोबा रोज तिला सोडायला यायचे. आजोबा म्हणायचे, “बाळा, शाळेत चांगलं वाग, अभ्यास कर.” सुनीता हसून म्हणायची, “हो आजोबा, मी रोज प्रार्थना करते आणि शिक्षकांना आवडते.” एकदा सुनीताने आजोबांसाठी चित्र काढलं. त्यात मी शाळा, आजोबा आणि सुनीता एकत्र हसताना. आजोबांनी ते चित्र घरी लावलं. नंतर ते म्हणाले, “शाळा, तुझ्यामुळे माझ्या नातवंडाला खूप काही शिकायला मिळालं.” मी मनातून त्यांना धन्यवाद दिला.
मित्र-मैत्रिणींची गोष्ट तर वेगळीच! चौथीत राहुल आणि रोहन नेहमी भांडायचे. एकदा क्रिकेट खेळताना बॉल फुटला. दोघे रडू लागले. मी विचारलं (मनातून), “अरे, भांडणं सोडा, एकत्र राहा.” शिक्षकांनी सांगितलं, “मित्र म्हणजे एकमेकांना मदत करणारे.” दुसऱ्या दिवशी दोघांनी मिळून नवं बॉल आणलं आणि सगळ्यांना खेळवलं. आता ते दोघेही एकमेकांना भाऊ म्हणतात. असेच छोटे-छोटे प्रसंग मला आठवतात. कोणीतरी पेन हरवतं, कोणीतरी रडतं, कोणीतरी पहिल्यांदा १०० गुण मिळवतो आणि आनंदाने उड्या मारतो. मी सगळं पाहते, सगळं ऐकते.
Bhatkya Kutryachi Atmakatha in Marathi: भटक्या कुत्र्याची आत्मकथा निबंध मराठी
कधीकधी मी उदास होते. सुट्टीत जेव्हा शाळा बंद असते, तेव्हा मला एकटं वाटतं. पण रविवारी संध्याकाळी जेव्हा तुम्ही खेळायला याल, तेव्हा माझं मन भरून येतं. मी म्हणते, “ये रे माझ्या पिल्लांनो, खेळा, हसाआ, शिका!” शाळा म्हणजे फक्त इमारत नाही. ती एक मोठं कुटुंब आहे. इथे सर्वजण एकत्र येतात – गरीब-श्रीमंत, वेगवेगळ्या गावातले, पण सगळे एकमेकांचे मित्र.
आता मी दहावीच्या मुलांना पाहते. ते मोठे होतायत. पुढे कॉलेज, नोकरी… पण मला वाटतं, ते कधीही मला विसरणार नाहीत. कारण मी त्यांच्या बालपणातली सर्वात गोड आठवण आहे. मी त्यांना शिस्त शिकवली, मैत्री शिकवली, मेहनत शिकवली. आणि सर्वात महत्त्वाचं – प्रेम शिकवलं.
माझ्या लाडक्या मुलांनो, मी शाळा बोलतेय… तुम्ही नेहमी चांगले राहा. रोज शाळेत येऊन हसत खेळत शिका. मित्र बनवा, शिक्षकांचा आदर करा. आणि जेव्हा मोठे व्हाल, तेव्हा तुमच्या मुलांना सांगा, “शाळा ही खूप खास असते. तिथे आयुष्याची पहिली पायरी ठरते.”
मी नेहमी तुमची वाट पाहीन. कारण तुम्ही माझे जीवन आहात! धन्यवाद, माझ्या प्रिय विद्यार्थ्यांनो… तुमच्यासाठी मी नेहमी इथे आहे.