Mi Phulpakharu Zalo Tar Nibandh Marathi: मी फुलपाखरू झालो तर निबंध मराठी

Mi Phulpakharu Zalo Tar Nibandh Marathi: नमस्कार! आज मी तुम्हाला सांगणार आहे की, मी फुलपाखरू झालो तर काय होईल. हा विचार मला खूपदा येतो. विशेषतः जेव्हा मी शाळेतून घरी येतो आणि बागेत फुलं पाहतो, तेव्हा मनात एक इच्छा जागते – काश! मीही फुलपाखरू झालो तर!

मी फुलपाखरू झालो तर सर्वप्रथम माझ्या पंखांवर रंगांची जादू असेल. लाल, पिवळा, निळा, हिरवा – सगळे रंग एकत्र. सकाळी सूर्य उगवला की मी फुलांवर बसून मध चाखेन. मग हलकेच पंख फडफडवून उडेन. कुठेही जाऊ शकेन, कोणालाही विचारावे लागणार नाही. “अरे, कुठे चाललास?” असं कोणी विचारणार नाही. फक्त आकाश माझं आणि मी आकाशाचा!

Mi Police Zalo tar Nibandh in Marathi: मी पोलीस झालो तर निबंध

आठवतंय का? मी लहान असताना आजी बागेत बसून म्हणायची, “बघ बाळा, फुलपाखरू किती आनंदी आहे. ते कधी दुःखी दिसत नाही.” मी आजीला विचारायचो, “आजी, फुलपाखरू कधी रडत नाही का?” आजी हसून म्हणायची, “नाही बाळा, कारण त्याला फुलांचा मित्र आहे आणि आकाशाची स्वातंत्र्य आहे.” त्या वेळी मी विचार करायचो – काश! मीही असा स्वतंत्र असलो तर!

एकदा शाळेत आमच्या वर्गात निसर्ग विषय होता. शिक्षक म्हणाले, “मुलांनो, फुलपाखरू हे फुलांना परागण करतं. म्हणजे फुलं पिकतात आणि फळं येतात.” मी उठून म्हणालो, “सर, मी फुलपाखरू झालो तर रोज शाळेत येईन आणि तुमच्या टेबलावर फुलं ठेवेन!” सगळे मुलं हसली. माझा मित्र राहुल म्हणाला, “अरे, तू फुलपाखरू झालास तर मी तुला पकडून पेटीमध्ये ठेवेन!” मी म्हणालो, “छे! मी इतक्या उंच उडेन की तू मला पकडूच शकणार नाहीस!” त्या दिवशी सगळ्या वर्गात हशा पिकला. पण मनातून मी खरंच फुलपाखरू होण्याची इच्छा करत होतो.

घरी एक मजेदार प्रसंग आठवतो. एकदा मी आणि माझी बहीण बागेत खेळत होतो. एक सुंदर पिवळं फुलपाखरू आलं. आम्ही दोघं त्याच्या मागे धावलो. पण ते इतक्या सहजपणे उडून गेलं की आम्ही थकून गेलो. बहीण म्हणाली, “दादा, फुलपाखरू आपल्याला सांगतंय की आयुष्य हलकं ठेवा, जड होऊ नका.” त्या दिवशी संध्याकाळी मी आजोबांना सांगितलं. आजोबा म्हणाले, “बरोबर आहे बाळा. फुलपाखरू जसं फुलांवर बसतं आणि पुन्हा उडतं, तसंच आपणही जीवनात आनंद घेतला पाहिजे आणि पुढे जावं.”

मी फुलपाखरू झालो तर काय करेन? सकाळी पहिल्यांदा शाळेत जाईन. मुलांना पाहून त्यांच्या डोक्यावर हलकेच बसून म्हणेन, “अरे, आज अभ्यास छान करा!” मग घरात जाईन. आईच्या स्वयंपाकघरात फुलं ठेवेन. बाबांच्या ऑफिसमध्ये जाऊन त्यांच्या फाईलवर रंगीत पंखांचा ठसा देईन. आजी-आजोबांच्या खोलीत जाऊन त्यांना आठवण करून देईन की जीवन किती सुंदर आहे.

Eka Zadachi Atmakatha Essay in Marathi: एका झाडाची आत्मकथा निबंध

संध्याकाळी मी गावभर फिरेन. जिथे दुःखी मुलं असतील तिथे जाईन आणि त्यांच्या गालावर हलकेच स्पर्श करून म्हणेन, “हस बाळा, आयुष्य फुलांसारखं आहे. थोडं पाणी आणि थोडा सूर्य मिळाला की ते फुलतं.” मी कोणालाही दुखवणार नाही. फक्त आनंद देईन.

शेवटी मी तुम्हाला सांगतो – मी फुलपाखरू झालो तर खरं तर तुम्हीही फुलपाखरू व्हा! मनाने. रंगीत विचार ठेवा. छोट्या-छोट्या गोष्टीत आनंद शोधा. मित्रांसोबत खेळा, आजी-आजोबांना वेळ द्या, शाळेत शिका आणि आयुष्य उडत्या पंखांसारखं करा. कारण फुलपाखरू कधीही थांबत नाही, ते सतत उडत राहतं. तसंच आपणही सतत पुढे जाऊ या!