Mi Pahileli Jatra Nibandh Marathi: जत्रा म्हणजे मजा आणि आनंदाची जागा. मी पाहिलेली जत्रा निबंध मराठी लिहिताना, मला माझ्या बालपणाच्या आठवणी आठवतात. जत्रा कशी असते? ती रंगीबेरंगी दिव्यांनी सजलेली, लोकांच्या गर्दीने भरलेली आणि हसण्याच्या आवाजांनी गजबजलेली असते. मी लहान असताना, गावात दरवर्षी जत्रा भरायची. तेव्हा मी आजी-आजोबांसोबत जायचो. जत्रेत खूप मजा यायची. मी या निबंधात माझ्या आयुष्यातील काही जत्रांच्या आठवणी सांगणार आहे. त्या आठवणी मला नेहमी उत्साह देतात.
मला आठवते, मी पाचवीत असताना एकदा गावच्या जत्रेला गेलो. तेव्हा मी आणि माझा मित्र अजय हात धरून फिरत होतो. जत्रा संध्याकाळी सुरू झाली. चारही बाजूंनी दिवे लावलेले होते. लाल, पिवळे, हिरवे रंग चमकत होते. आम्ही प्रथम झोपाळ्यावर बसलो. झोपाळा वर गेला की मी ओरडलो, “वाह, किती मजा!” अजय हसला आणि म्हणाला, “पुढे जाऊन खेळू.” जत्रेत खेळण्याचे स्टॉल होते. मी एक बॉल फेकून खेळ जिंकलो आणि एक छोटी खेळणी मिळाली. तेव्हा मला वाटलं की जत्रा म्हणजे स्वप्नांची दुनिया. शाळेत परत आल्यावर मी शिक्षकांना ही गोष्ट सांगितली. त्यांनी म्हणाले, “जत्रेतून नवीन गोष्टी शिकता येतात.” तेव्हापासून मी जत्रेला जाताना नवीन मित्र बनवतो. ही जत्रा मला माझ्या मित्राची आठवण करून देते.
Mi Mukhyadhyapak Zalo Tar Nibandh: मी मुख्याध्यापक झालो तर निबंध मराठी
आणखी एक आठवण आहे, ती आजीची. मी सातवीत असताना, सुट्टीत गावी गेलो. आजी मला जत्रेला घेऊन गेली. जत्रेत खूप गर्दी होती. आजी मला म्हणाली, “बाळा, इथे सगळे लोक एकत्र येतात. मजा करतात.” आम्ही दोघे स्टॉलवर गेलो. तिथे मिठाई आणि खेळणी विकत होते. आजीने मला पेढे घेतले. मी खाताना म्हणालो, “आजी, ही जत्रा किती गोड आहे!” आजी हसली आणि तिच्या लहानपणाची गोष्ट सांगितली. ती म्हणाली, “मी लहान असताना, जत्रेत नाच बघायचो. तेव्हा सगळे हसत-खेळत असायचे.” ती गोष्ट ऐकून मला वाटलं की जत्रा म्हणजे प्रेम आणि एकत्र येणं. आजीच्या डोळ्यात तेव्हा आनंद दिसत होता. मी तिचा हात धरून फिरलो. ती जत्रा मला आजीच्या प्रेमाची आठवण करून देते. आता मी शहरात राहतो, पण त्या जत्रेच्या आठवणी मला नेहमी हसवतात.
मला एकदा घराजवळच्या जत्रेला गेलो. मी चौथीत असताना, आमच्या गावात छोटी जत्रा भरली. मी माझ्या मैत्रिणी सोबत गेलो. तिचं नाव रिया. जत्रेत संगीत वाजत होतं. आम्ही नाचण्याच्या जागी गेलो. रिया म्हणाली, “चल, नाचू.” मी लाजलो, पण नंतर मीही नाचलो. जत्रेत फुग्यांचे स्टॉल होते. मी एक फुगा विकत घेतला. तो लाल रंगाचा होता. रिया हसली आणि म्हणाली, “हा फुगा तुझ्यासारखा छान आहे.” तेव्हा मला वाटलं की जत्रा म्हणजे मित्रांसोबत मजा. शाळेत परत आल्यावर आम्ही सगळ्यांना सांगितलं. शिक्षकांनी म्हणाले, “जत्रेतून टीमवर्क शिकता येतं.” तेव्हापासून मी जत्रेला जाताना मित्रांना सोबत घेतो. ही जत्रा मला माझ्या घराजवळच्या छोट्या प्रसंगाची आठवण करून देते. ती मला सांगते की आयुष्यात छोट्या गोष्टींमध्येही मजा असते.
Mi Pahileli Pahat Marathi Nibandh: मी पाहिलेली पहाट निबंध मराठी
आजोबांची आठवणही या निबंधात सांगावीशी वाटते. मी तिसरीत असताना, आजोबा मला जत्रेला घेऊन जायचे. आम्ही जत्रेत फिरायचो. जत्रेत खूप स्टॉल होते. आजोबा मला म्हणायचे, “पहा, इथे वेगवेगळ्या गोष्टी आहेत. नवीन शिक.” मी त्यांचा हात धरून चालायचो. जत्रेत एक नाटक होतं. आम्ही ते बघितलं. आजोबा मला नाटकातील गोष्ट समजावून सांगायचे. “हे नाटक सांगतं की मेहनत करा.” तेव्हा मी समजलो की जत्रा म्हणजे शिकण्याची जागा. आजोबांच्या गोष्टी ऐकून मला वाटायचं की मी या जगात नवीन गोष्टी शोधू शकतो. आता आजोबा नाहीत, पण त्या जत्रेच्या आठवणी मला त्यांची आठवण करून देतात. मी मित्रांना सांगतो की जत्रेला जा, त्यातून खूप शिकता येतं.
मी पाहिलेली जत्रा निबंध मराठी लिहिताना, मला वाटतं की जत्रा ही प्रत्येकासाठी वेगळी असते. कधी मजेदार, कधी शिकवणारी. पण ती नेहमी सकारात्मक असते. मी माझ्या आठवणीतून समजलो की जत्रेला जाऊन नवीन अनुभव घ्या. त्यातून नवीन ऊर्जा मिळते. मित्र-मैत्रिणी, आजी-आजोबा, घरातील प्रसंग हे सगळे जत्रेच्या मजेत सामील होतात. तुम्हीही जत्रेला जा आणि त्यातून आनंद घ्या. ही जत्रा तुम्हाला नवीन स्वप्न देईल. मी पाहिलेली जत्रा मला नेहमी प्रेरणा देते. ती म्हणजे आयुष्याची मजेदार जागा.
2 thoughts on “Mi Pahileli Jatra Nibandh Marathi: मी पाहिलेली जत्रा निबंध मराठी”