Mi Pahilela Apghat in Marathi Nibandh: मी आज तुम्हाला माझ्या आयुष्यातील एक खरी आणि खूप महत्त्वाची आठवण सांगणार आहे. ती आहे मी पाहिलेल्या अपघाताची. हा अपघात मी स्वतः पाहिला. तो दिवस मला कधीच विसरता येणार नाही. कारण त्याने मला खूप काही शिकवलं. आजही जेव्हा मी रस्त्यावर जातो, तेव्हा तो प्रसंग डोळ्यासमोर येतो.
त्या दिवशी मी शाळेतून घरी येत होतो. माझ्या सोबत माझा जवळचा मित्र अजय होता. आम्ही दोघे सायकलवर हसत-खिदळत येत होतो. रस्त्यावर नेहमीप्रमाणे गाड्या, रिक्षा, लोक चालत होते. सगळीकडे गर्दी होती. समोरून एक मोठी ट्रक वेगाने येत होती. तिच्या समोर एक छोटी मोटारसायकल होती. त्या मोटारसायकलवर एक आजोबा आणि त्यांची लहान नात होती. नात मुलगी हिरव्या फ्रॉकमध्ये खूप सुंदर दिसत होती. ती आजोबांच्या खांद्यावर डोकं ठेवून हसत होती.
Maza Avadta Kheladu Messi Nibandh: माझा आवडता खेळाडू मेस्सी निबंध
अचानक ट्रकने मोटारसायकलला जोराची धडक दिली. एक मोठा धडाक्का झाला. मोटारसायकल उलटली. आजोबा आणि मुलगी रस्त्यावर पडले. धुळीचे लोट उडाले. सगळीकडे ओरडाओरडा झाली. मी आणि अजय सायकल थांबवून पाहत राहिलो. माझे हात थरथरत होते. माझ्या मनात भीती भरली. मी कधीच असा भयंकर अपघात पाहिला नव्हता. माझ्या डोळ्यातून अश्रू येऊ लागले.
मी अजयला म्हणालो, “अरे, चल ना, काही तरी करूया.” आम्ही दोघे धावत गेलो. आजोबांचं डोकं फुटलं होतं. रक्त येत होतं. नात मुलगी रडत होती. ती सतत म्हणत होती, “आजोबा… आजोबा… उठा ना!” मला खूप वाईट वाटलं. मी माझी शाळेची बॅग काढली आणि आजोबांच्या डोक्याखाली हळूवार ठेवली. जेणेकरून त्यांना थोडा तरी आधार मिळेल.
लोक धावत आले. एका काकांनी पोलिसांना फोन केला. दुसऱ्या काकूने रुग्णवाहिका बोलावली. मी आजोबांचा हात धरला. तो थंड पडला होता. मी मनात म्हणालो, “देवा, त्यांना लवकर बरं कर.” रुग्णवाहिका आली. डॉक्टरांनी आजोबा आणि मुलीला आत घेतलं. मी विचारलं, “ते ठीक होतील ना?” एक नर्स म्हणाली, “घाबरू नका, आम्ही बघतो. तुम्ही खूप चांगली मदत केली.”
घरी गेल्यावर मी आईला सगळं सांगितलं. आईने मला जवळ घेतलं आणि डोक्यावर हात फिरवला. ती म्हणाली, “बाळा, रस्त्यावर नेहमी काळजी घे. घाई करू नकोस. फोनवर बोलू नकोस.” त्या रात्री मी झोपलो नाही. मला सतत ती छोटी मुलगी आणि आजोबा आठवत होते.
दुसऱ्या दिवशी शाळेत मी मित्रांना सगळं सांगितलं. आमच्या मिसेसनी क्लासमध्ये याबद्दल बोललं. त्या म्हणाल्या, “मुलांनो, रस्त्यावर चालताना डावीकडे चाला. सायकलवर हेल्मेट घाला. वेग कमी ठेवा. नियम पाळा. अपघात टाळता येतात.” मी हे सगळं मनात ठेवलं.
काही दिवसांनी मी त्या रुग्णालयात गेलो. आजोबा बरे झाले होते. ते व्हीलचेअरवर बसले होते. नात मुलगी त्यांच्या शेजारी हसत होती. तिने मला पाहिलं आणि धावत आली. ती म्हणाली, “तू तिथे होतास ना? तू बॅग ठेवलीस ना? खूप खूप थँक्यू!” आजोबांनी माझं डोकं थोपटलं. ते म्हणाले, “बाळा, तुझ्यासारखे चांगले मुले असतील तर जग सुरक्षित राहील.”
त्या दिवसापासून मी बदललो. आता मी रस्त्यावर जाताना नेहमी सावध असतो. मित्रांना सांगतो, “अरे, हळू चालव. हेल्मेट घाल.” घरी आजी सांगतात, “माझ्या बाळाने कधीच नियम मोडू नये.” मी हसतो आणि म्हणतो, “नाही आजी, मी पाहिलेला अपघात मला शिकवला आहे.”
मित्रांनो, जीवन खूप मौल्यवान आहे. एक छोटी चूक मोठी दुखापत करू शकते. पण जर आपण सर्वांनी नियम पाळले, एकमेकांना सावध केले, तर अपघात कमी होतील. आपण सगळे सुरक्षित राहू. आपल्या आई-वडिलांना, आजी-आजोबांना, मित्र-मैत्रिणींना आनंदी ठेवू. मी पाहिलेला अपघात हा माझ्यासाठी एक मोठा धडा ठरला. तो धडा मी कधीच विसरणार नाही.
1 thought on “Mi Pahilela Apghat in Marathi Nibandh: मी पाहिलेला अपघात मराठी निबंध”