Kavlyache Manogat Nibandh: हॅलो! मी एक कावळा आहे. काळा रंगाचा, मोठा आवाज करणारा. लोक मला पाहून म्हणतात, “काव काव!” पण मला वाटते, हे माझे स्वतःचे गाणे आहे. आज मी माझे मनोगत सांगतो. हे कावळ्याचे मनोगत आहे. मी रोज आकाशात उडतो. खूप काही पाहतो. माझे जीवन मजेदार आहे. चला, मी तुम्हाला सांगतो.
मी जन्मलो एका मोठ्या झाडावर. घरटे आई-बाबांनी बनवले. ते मजबूत होते. मी लहान असताना आई मला दाणे, कीटक आणून द्यायची. मी खूप खात असे. एकदा मी घरट्यातून पडलो. खूप घाबरलो. पण बाबा आले आणि मला पंखाखाली घेऊन गेले. तेव्हा मी शिकलो, पडणे म्हणजे शेवट नाही. उठून पुन्हा उडायचे. अगदी तुमच्या बालपणासारखे. जेव्हा तुम्ही शाळेत पहिल्यांदा पडता, आई-बाबा उचलतात. मीही तसाच आहे.
माझ्या जीवनात एक खास मुलगा आहे. त्याचे नाव राहुल. तो इयत्ता सहावीत शिकतो. आमच्या घराजवळील शाळेत जातो. रोज सकाळी मी त्याच्या अंगणात येतो. “काव काव!” म्हणतो. राहुल हसतो आणि मला पोळीचा तुकडा टाकतो. एकदा मी त्याच्या खिडकीत बसलो. तो अभ्यास करत होता. मी बाहेरून पाहिले. तो म्हणाला, “कावळा भाऊ, तू माझा मित्र आहेस.” मी आनंदाने उडालो. आम्ही मित्र झालो. तो मला दाणे देतो, मी त्याला गाणे ऐकवतो. मित्र म्हणजे असेच असतात. एकमेकांना मदत करणे, हसणे. तुम्हाला शाळेत मित्र आहेत ना? तसे मी राहुलचा मित्र आहे.
आजोबांचे किस्से तर मला खूप आवडतात. आमच्या गावात एक आजोबा आहेत. ते रोज सकाळी बाहेर बसतात. मी त्यांच्या जवळ येऊन बसतो. आजोबा म्हणतात, “कावळा, तू खूप हुशार आहेस. तुझ्या आईला मी लहानपणी दाणे टाकायचो.” ते सांगतात, “एका कावळ्याने पाण्याची भांडीत दगड टाकून पाणी वर आणले.” मी ऐकतो आणि विचार करतो, मीही हुशार आहे. एकदा आजोबांनी मला एक छोटा दगड दिला. मी तो उचलून उडालो. आजोबा हसले. ते म्हणाले, “तू आमचा कुटुंबाचा भाग आहेस.” हे किस्से ऐकून मला वाटते, जीवनात प्रेम आणि आठवणी महत्त्वाच्या असतात. जसे तुम्ही आजी-आजोबांच्या गोष्टी ऐकता, तसे मी ऐकतो.
शाळेचे मैदान मला खूप आवडते. तिथे मुले खेळतात. इयत्ता पहिली ते दहावीची. मी वरून पाहतो. एकदा मी मैदानात उतरलो. मुले हसली. एक मुलगा म्हणाला, “कावळा आला!” मी त्यांच्या जवळ बसलो. एक मुलगी, तिचे नाव सानिका. ती इयत्ता आठवीत आहे. ती म्हणाली, “कावळा, तू रोज येतोस ना? तू आमचा मित्र.” मी “काव काव” केले. मुले मला दाणे टाकतात. एकदा पावसात मी भिजलो. सानिकाने मला तिच्या छत्रीखाली घेतले. तेव्हा मला वाटले, छोट्या गोष्टीत मोठे प्रेम असते. शाळा म्हणजे मजा, शिकणे आणि मित्र. मीही तिथे शिकतो, जग कसे आहे ते.
मी शहरातही उडतो. तिथे गर्दी असते. पण मी घाबरत नाही. मी हुशार आहे. एकदा मी एका मुलीच्या बाल्कनीत गेलो. ती रडत होती. परीक्षेत कमी गुण आले म्हणून. मी जवळ बसलो आणि “काव काव” केले. ती हसली. म्हणाली, “कावळा, तू मला समजावतोस ना? पुन्हा प्रयत्न कर.” मी उडालो आणि तिच्या डोक्यावरून फिरलो. तिला बरे वाटले. मी समजलो, मी छोटा असलो तरी इतरांना आनंद देऊ शकतो. जीवन म्हणजे मदत करणे, हसणे आणि पुढे जाणे.
शेवटी, हे कावळ्याचे मनोगत सांगते की, मी काळा असलो तरी मनाने उजळ आहे. मी हुशार आहे, मित्र आहे, कुटुंब आहे. तुम्हीही असेच रहा. छोट्या छोट्या गोष्टीत आनंद शोधा. मित्र बनवा, आजोबांना ऐका, शाळेत मजा करा. मी उडतो, गातो आणि जगतो. तुम्हीही तुमच्या स्वप्नांच्या मागे उडा. काव काव!
1 thought on “Kavlyache Manogat Nibandh: कावळ्याचे मनोगत निबंध मराठी”