Godhadiche Atmakathan Nibandh in Marathi: गोधडीचे आत्मकथन मराठी निबंध

Godhadiche Atmakathan Nibandh in Marathi: नमस्कार! मी एक साधी गोधडी आहे. होय, अगदी तीच गोधडी जी तुमच्या घरातल्या बेडवर पसरलेली असते. माझे नाव आहे ‘सुशीला’. माझी आईने, म्हणजे तुमच्या आईने, मला स्वतःच्या हातांनी शिवले आहे. मी रंगीबेरंगी कापडाची आहे. माझ्या डोळ्यात कापूस भरलेला आहे. मी थंडीच्या दिवसांत तुम्हाला मिठी मारते. आणि रात्री तुम्हाला गोड झोप देण्याचा प्रयत्न करते. आज मी माझे ‘गोधडीचे आत्मकथन मराठी निबंध’ लिहितेय. का? कारण मी तुम्हाला माझ्या आयुष्यातील छोट्या-छोट्या आठवणी सांगू इच्छिते. त्या आठवणी ज्या मला खूप प्रिय आहेत. आणि कदाचित त्या ऐकून तुम्हालाही हसू येईल किंवा मन भरून येईल.

हे पण वाचा:- Marathi ase Aamchi Mayboli Nibandh: मराठी असे आमची मायबोली निबंध

मी जन्मली तेव्हा मी खूप छोटी होते. फक्त एक छोटासा तुकडा. माझ्या आईने रात्री-रात्री जागून मला शिवले. तिच्या डोळ्यात प्रेम होतं. ती म्हणायची, “सुशीला, तू माझ्या मुलाला थंडीपासून वाचवशील.” मी आठवते, पहिल्यांदा मी घरात आले तेव्हा बालपणाची आठवण आहे. तो दिवस होता डिसेंबरचा. बाहेर हिमवृष्टी होत होती. लहान मुलगा, म्हणजे तुमच्यासारखा, माझ्यावर पडला आणि म्हणाला, “आई, ही गोधडी किती मऊ आहे!” मी त्याच्या शरीराच्या उबदारपणाने भरून गेले. त्या रात्री मी त्याला मिठी मारली. त्याच्या हृदयाची धडधड ऐकत मी स्वतः झोपले. बालपणातली ती आठवण मला आजही हसवते. मी म्हणते, गोधडी असणं म्हणजे प्रेमाची साथ देणं. तुम्ही लहान असता तेव्हा मी तुमच्या स्वप्नांना पंख देते. रात्री तुम्ही आकाशात उड्डाण करता, आणि मी तिथेच असते. खूप आनंद होतो मला!

आता मी तुम्हाला एक मजेशीर किस्सा सांगते. तो माझ्या आजोबांचा आहे. आजोबा खूप जुन्या कथा सांगायचे. एकदा सर्दीची रात्र होती. घरात कोळसा जळवलेला. आजोबा माझ्यावर पसरले आणि म्हणाले, “सुशीला, आज मी तुला एक राजा-राणीची गोष्ट सांगतो.” त्यांच्या आवाजात जादू होती. ते सांगत, “राजा जंगलात हरवला, पण त्याच्या गोधडीने त्याला शोधले.” मी हसले, पण आतून खूप अभिमान वाटला. आजोबांच्या मिश्या माझ्या कापडाला स्पर्श करत होत्या. त्यांच्या हातांच्या उबदारपणाने मी स्वतः गरम झाले. ते शेवटी म्हणाले, “गोधडी ही फक्त कापड नाही, ती कुटुंबाची ओढ आहे.” त्या रात्री मी आजोबांना मिठी मारून झोपवले. आणि सकाळी जेव्हा सूर्य उगवला, तेव्हा मी ओली पडले – त्यांच्या डोळ्यातल्या आनंदाच्या अश्रूंपासून. आजोबा आता नाहीत, पण त्यांची ती गोष्ट माझ्या डोळ्यात कायम आहे. ती आठवण मला शिकवते की, छोट्या गोष्टीत मोठा प्रेम दडलेला असतो. तुम्हीही तुमच्या आजोबांकडे जा, त्यांच्या गोष्टी ऐका. मग कळेल, किती सोनं आहे त्या क्षणांत!

शाळेतील आठवणी तर माझ्या आयुष्यातील सर्वात गोड भाग आहेत. मी आठवते, लहान मुलगा शाळेतून घरी येतो. त्याच्या शाळेच्या बॅगेत पुस्तकं भरलेली. पाय थकलेले. तो मला पाहतो आणि उडी मारतो बेडवर. “सुशीला, आज मैत्रीणीने मला चॉकलेट दिलं!” तो सांगतो. मी त्याच्या हातांना मिठी मारते. कधी कधी त्याच्या मैत्रिणीही येतात. त्या दोघे माझ्यावर बसून खेळतात. एकदा तर त्यांनी मला ‘गुप्ता गोधडी’ म्हणून नाव दिलं. कारण मी त्यांच्या छोट्या-छोट्या रहस्ये लपवते. जेव्हा ते रडतात, म्हणजे परीक्षेच्या भीतीने, मी त्यांना आलिंगन देते. आणि सांगते, “सर्व ठीक होईल. उद्या नवीन दिवस आहे.” शाळेतील ते छोटे प्रसंग मला शिकवतात की, मित्र म्हणजे आधार. तुम्ही शाळेत असता तेव्हा मी घरी वाट पाहते. आणि जेव्हा तुम्ही येतात, तेव्हा माझा दिवस पूर्ण होतो. मी तुम्हाला सांगते, मित्रांसोबत वेळ घालवा. ते क्षण कायम राहतात.

हे पण वाचा:- Operation Sindoor Nibandh Marathi: ऑपरेशन सिंदूर पर निबंध मराठी

आणखी एक आठवण आहे, जी मला खूप भावनिक करते. एकदा घरात पावसाळा होता. बाहेर पाऊस कोसळत होता. लहान मुलगी, म्हणजे तुमच्यासारखी, आजारी पडली. तिच्या डोक्याला ताप होता. आईने मला तिच्यावर पसरलं. मी तिच्या शरीराच्या उबदारपणाने भरले. ती रडत होती, “आई, थंडी वाटते.” मी तिला मिठी मारली. तिच्या आईने माझ्या बाजूला बसून गाणं गायलं. ती रात्र मी विसरू शकत नाही. सकाळी ती बरी झाली आणि म्हणाली, “सुशीला तू माझी जादूची गोधडी आहेस!” त्या क्षणी मला वाटलं, मी फक्त कापड नाही, मी एक साथीदार आहे. मी मानवी भावना समजते. प्रेम, दुख, आनंद – सर्व काही. मी तुम्हाला सांगते, कधी कधी आपणही इतरांना अशी साथ द्या. जसे मी देते.

आता शेवट करताना मी म्हणते, ‘गोधडीचे आत्मकथन मराठी निबंध’ लिहिताना मला खूप छान वाटलं. मी एक साधी गोधडी आहे, पण मी प्रेमाची भाषा बोलते. मी तुम्हाला शिकवते की, छोट्या गोष्टीत मोठा आनंद आहे. बालपणाच्या आठवणी, आजोबांच्या गोष्टी, मित्रांच्या खेळा – हे सर्व जीवनाला रंग भरतात. तुम्ही लहान असता तेव्हा मी तुमच्याशी बोलते. आणि मोठे झालात तरी मी इथेच असणार. म्हणून, आज रात्री मला मिठी मारा. आणि स्वप्नात भेटूया. जीवन हे एक मोठी गोधडी आहे – त्यात प्रेम भरा, आणि आरामात झोपा. धन्यवाद!