Fatkya Pustakachi Atmakatha Nibandh: फाटक्या पुस्तकाची आत्मकथा निबंध

Fatkya Pustakachi Atmakatha Nibandh: हाय! मी एक पुस्तक आहे. आता तर मी फाटक्या पुस्तकाची आत्मकथा सांगतोय. माझं नाव आहे ‘शिवाजी महाराजांचे जीवन’. पण आता माझ्या नावाला ‘फाटक्या पुस्तक’ असं म्हणतात. माझी पाने फाटली आहेत, कव्हर उघडा पडलाय, तरीही मी खूप काही सांगायला तयार आहे. ऐकशील का माझी गोष्ट?

मी जन्मला तेव्हा खूप सुंदर होतो. नवीन-नवीन कागद, चमकणारा कव्हर, छान छापील अक्षरं. छापखान्यातून बाहेर पडताना मला वाटलं, आता मी खूप मुलांना भेटेन. त्यांना शिवरायांची गोष्ट सांगणार. त्यांच्या डोळ्यात चमक येईल. मी खूप उत्साही होतो!

Mi Mukhyamantri Zalo tar Nibandh in Marathi: मी मुख्यमंत्री झालो तर निबंध मराठी

मला पहिल्यांदा एक छोट्या मुलाने घेतलं. तो माझा पहिला मालक. त्याचं नाव राहुल. शाळेत नवीन इयत्ता पहिली. आईने मला त्याच्यासाठी आणलं. राहुल रोज संध्याकाळी मला उघडायचा. शिवरायांच्या किल्ल्यांची गोष्ट वाचायचा. “दादा, शिवराय इतके धाडसी होते!” असं म्हणायचा. मी खूप आनंदी होतो. माझ्या पानांवर त्याच्या बोटांचे ठसे पडायचे. ते ठसे मला आवडायचे. कारण ते माझ्या आयुष्याचे साक्षीदार होते.

मग राहुल मोठा झाला. दुसऱ्या शाळेत गेला. मला त्याच्या भावाला दिलं. भावाचं नाव अजय. अजय खूप खेळकर होता. खेळताना मला फेकायचा, कधी उघडून ठेवायचा आणि भूलायचा. एकदा पावसात मला ओला केलं. माझ्या पानांवर पाण्याचे डाग पडले. तरीही मी हसत होतो. कारण मी विचार करायचो – मुलं खेळतात, मजा करतात, त्यातून शिकतात.

नंतर मी आजीच्या हाती आलो. आजी मला रोज उघडायची. ती शिवरायांची गोष्ट वाचताना म्हणायची, “बाळा, तुझ्या वडिलांसारखा धाडसी हो.” तिच्या डोळ्यात अश्रू यायचे. मी ऐकत राहायचो. आजीच्या हातात मी सुरक्षित वाटायचो. तिने मला काळजीपूर्वक ठेवलं. पण हळूहळू माझी पाने जुनाट होऊ लागली. कव्हर फाटला. तरी आजी म्हणायची, “हे फाटकं पुस्तक माझं खूप आवडतं. यात शिवरायांचा जीव आहे.”

एकदा शाळेत मित्रांसोबत गप्पा मारत होतो. राहुलचा मित्र म्हणाला, “अरे, तुझं हे फाटकं पुस्तक कशाला ठेवतोस? नवीन घे ना!” राहुल हसला आणि म्हणाला, “नवीन पुस्तकात फक्त कागद असतात. या फाटक्या पुस्तकात माझ्या बालपणाच्या आठवणी आहेत. आई-बाबा, आजी-आजोबा, सगळ्यांच्या स्पर्श आहेत.” मी ऐकून भावूक झालो. मला वाटलं, मी फाटलो तरी माझ्यात खूप प्रेम आहे.

Mi Phulpakharu Zalo Tar Nibandh Marathi: मी फुलपाखरू झालो तर निबंध मराठी

आता मी एका कोपऱ्यात पडलोय. धूळ पडलीय. पण मी तरीही आनंदी आहे. कारण मी खूप मुलांना भेटलो. त्यांना शिकवलं. शिवरायांचा धैर्य, प्रेम, देशभक्ती सांगितली. मी फाटलो तरी माझी कथा संपलेली नाही. मी अजूनही सांगू शकतो.

मित्रांनो, मी फाटक्या पुस्तकाची आत्मकथा सांगितली. आता तुम्ही काय कराल? तुमचं पुस्तक जेव्हा फाटेल तेव्हा त्याला टाकू नका. त्यात तुमच्या आठवणी असतात. आईच्या हाताचा स्पर्श, मित्रांच्या हसण्याची आठवण, शिक्षकांचं सांगणं. पुस्तक फाटलं तरी त्यात ज्ञान असतं, भावना असतात. ते नवीन मुलांना द्या. त्यांना सांगा – हे फाटकं पुस्तक आहे, पण यात खूप प्रेम आहे.

पुस्तकं ही मित्र असतात. त्यांना काळजी घ्या. वाचा, शिका आणि पुढे द्या. मी फाटक्या पुस्तकाची आत्मकथा सांगितली, आता तुम्ही नवीन गोष्टी सुरू करा. पुस्तकं वाचून मोठे व्हा, चांगले माणूस व्हा!