Eka Zadachi Atmakatha Essay in Marathi: नमस्कार! मी एक झाड आहे. माझे नाव काही नाही, पण लोक मला ‘आंब्याचे झाड’ म्हणतात. मी एका छोट्या गावात उभा आहे. हे माझे जीवन आहे. मी माझी कहाणी सांगतो. हा एका झाडाची आत्मकथा निबंध आहे. मी कसा जन्मलो, कसे वाढलो आणि माझ्या आयुष्यातील मजेदार गोष्टी सांगतो. चला, सुरू करूया.
मी एक छोटेसे बीज होतो. ते बीज माझ्या आजोबांनी लावले. ते माझे आजोबा म्हणजे एक म्हातारा शेतकरी. त्याने मला मातीमध्ये टाकले आणि म्हणाले, “वाढ, बाळा. तू मोठा होशील.” मी आठवतो, तेव्हा पावसाची पहिली सरी आली. मला खूप छान वाटले. मी हळूहळू अंकुर फुटवला. माझ्या बालपणात मी खूप खोडकर होतो. वारा आला की मी हलायचो. पक्षी येऊन माझ्यावर बसायचे. एकदा एक छोटी मुलगी आली. तिचे नाव रिया. ती शाळेतून येताच माझ्या सावलीत बसायची. ती म्हणायची, “झाडा, तू माझा मित्र आहेस.” मी तिच्या खेळात भाग घ्यायचो. ती माझ्या फांदीवर झोका बांधायची. मी हसायचो, पण आवाज काढू शकत नव्हतो. हे माझ्या बालपणीच्या आठवणी आहेत. मी विचार करतो, मी किती भाग्यवान आहे.
Mi Pahileli Jatra Nibandh Marathi: मी पाहिलेली जत्रा निबंध मराठी
आता मी थोडा मोठा झालो. माझ्या आयुष्यात अनेक मित्र आले. एकदा शाळेतील मुले आली. ते इयत्ता चौथीत होते. त्यांचा शिक्षक म्हणाला, “हे झाड पहा. याची आत्मकथा लिहा.” मुले हसली. एक मुलगा, अमित, माझ्या खाली बसला. तो म्हणाला, “झाडा, तू बोलू शकतोस का?” मी मनात म्हणालो, “हो, पण तुला ऐकू येणार नाही.” ते मुले माझ्या सावलीत खेळले. ते क्रिकेट खेळले. एकदा चेंडू माझ्या फांदीवर अडकला. अमित चढला आणि घेतला. मी त्याला पकडले, नाहीतर तो पडला असता. हे शाळेतील छोटे प्रसंग मला खूप आवडतात. मी विचार करतो, मुले माझे खरे मित्र आहेत. ते मला पाणी देतात, मला साफ करतात. एकदा एक मुलगी, सारा, तिच्या मैत्रिणींसोबत आली. त्या माझ्या फुलांचे हार बनवल्या. मी खूप खुश झालो. माझ्या भावना खूप मजबूत आहेत. मी प्रेम करतो, दुःख होतं, पण मी उभा राहतो.
माझ्या आजी-आजोबांचे किस्से सांगतो. माझी आजी एक म्हातारी बाई होती. ती रोज सकाळी माझ्या खाली बसायची. ती म्हणायची, “झाडा, तू माझा मुलगा आहेस.” तिने मला तिच्या लहानपणातील गोष्टी सांगितल्या. ती म्हणाली, “मी छोटी असताना, मी झाडांखाली खेळायचे. एकदा मी एका झाडावर चढले आणि पडले. पण त्या झाडाने मला वाचवले.” मी ऐकत होतो. तिच्या किस्स्यातून मी शिकलो की, झाडे माणसांसाठी किती महत्वाचे आहेत. एकदा आजोबा आले. ते म्हणाले, “हे झाड मी लावले. आता त्याला फळे आली.” ते माझ्या आंब्याचे फळ खातात. मी त्यांना देतो. हे घरातील छोटे प्रसंग मला आनंद देतात. मी विचार करतो, मी कुटुंबाचा भाग आहे.
आता माझ्या आयुष्यातील एक मोठा प्रसंग सांगतो. एकदा वादळ आले. खूप जोरदार वारा. मी हललो, पण मी पडलो नाही. माझ्या मित्रांनी मला मदत केली. ते मुले आली आणि मला बांधले. सारा म्हणाली, “झाडा, तू मजबूत राहा.” मी मजबूत राहिलो. हे मला शिकवते की, आयुष्यात अडचणी येतात, पण मित्र मदत करतात. एकदा माझ्या शेजारी एक छोटे झाड लावले. ते माझा छोटा भाऊ. मी त्याला सावली देतो. मी त्याला सांगतो, “वाढ, भावा.” हे माझ्या भावना आहेत. मी प्रेम करतो, काळजी घेतो. एकदा आजीने मला एक किस्सा सांगितला. ती म्हणाली, “माझ्या लहानपणी, मी एका झाडाखाली बसून पुस्तक वाचायचे. त्या झाडाने मला शांतता दिली.” मी तिच्या आठवणी ऐकतो. हे मला हृदयाला भिडते.
Mi Shikshak Zalo tar Nibandh in Marathi: मी शिक्षक झालो तर निबंध मराठी
माझ्या आयुष्यात अनेक माणसे येतात. काही मला कापतात, पण मी दुःख करत नाही. मी नवीन फांद्या वाढवतो. मी विचार करतो, मी पर्यावरणासाठी महत्वाचा आहे. मी ऑक्सिजन देतो, सावली देतो, फळे देतो. मुले मला पाहून आनंदी होतात. एकदा शाळेत एक स्पर्धा होती. मुले एका झाडाची आत्मकथा लिहिणार होते. अमितने माझ्यावर लिहिले. तो म्हणाला, “हे झाड माझा मित्र आहे.” मी खूप अभिमान वाटला. हे माझ्या मित्र-मैत्रिणींचे उदाहरण आहे. ते मला प्रेम देतात.
शेवटी, मी सांगतो की, मी एक झाड आहे. माझी आत्मकथा ही आहे. मी माणसांसाठी जगतो. तुम्ही मला जपा. झाडे लावा. पर्यावरण वाचवा. हे एका झाडाची आत्मकथा निबंध आहे. मी आशा करतो, तुम्हाला आवडेल. मी उभा राहतो, तुमच्यासाठी. धन्यवाद!
2 thoughts on “Eka Zadachi Atmakatha Essay in Marathi: एका झाडाची आत्मकथा निबंध”