Bhatkya Kutryachi Atmakatha Nibandh: भटक्या कुत्र्याची आत्मकथा निबंध

Bhatkya Kutryachi Atmakatha Nibandh: हाय! मी एक भटक्या कुत्रा आहे. माझे नाव काही नाही. लोक मला फक्त ‘काळा’ किंवा ‘भटक्या’ म्हणतात. मी रस्त्यावर राहतो. गल्लीबोळात फिरतो. पण माझ्याकडे एक मोठी कहाणी आहे. ही भटक्या कुत्र्याची आत्मकथा आहे. मी माझे जीवन सांगतो. हे ऐकून तुम्हाला माझ्याबद्दल प्रेम वाटेल. चला, सुरू करूया.

मी छोटासा पिल्लू होतो. माझी आई मला एका छोट्या घराच्या मागे ठेवायची. तिथे एक लहान मुलगा राहायचा. त्याचे नाव राहुल. तो रोज मला दूध आणायचा. मी त्याच्या पायाशी खेळायचो. तो हसायचा आणि म्हणायचा, “काळा, तू माझा मित्र आहेस!” हे माझे बालपण होते. मी त्याच्या शाळेत जायचो. तो शाळेतून येताच मला भेटायचा. आम्ही एकत्र खेळायचो. एकदा तो मला घेऊन गेला. त्याच्या आईने मला पाहिले आणि म्हणाली, “हे पिल्लू घरी ठेवू नकोस.” पण राहुल रडला. मी त्याच्या मनात राहिलो. हे आठवणी मला आजही आनंद देतात.

Mi Pradhanmantri Jhalo tar Nibandh in Marathi: मी प्रधानमंत्री झालो तर निबंध मराठी

पण एक दिवस सगळे बदलले. राहुलचे कुटुंब शहरात गेले. ते मला सोडून गेले. मी एकटा राहिलो. मी रडलो. पण कुत्र्याला रडता येत नाही. मी फक्त भुंकलो. मग मी भटकायला लागलो. रस्त्यावर फिरायला लागलो. कधी कधी भूक लागायची. मी कचऱ्यातून अन्न शोधायचो. पण मी हार मानली नाही. मी मजबूत झालो. एकदा पाऊस पडला. मी एका दुकानाच्या छताखाली लपलो. तिथे एक आजोबा आले. ते म्हातारे होते. त्यांनी मला पाहिले आणि म्हणाले, “बिचारा, ये इकडे.” त्यांनी मला ब्रेड दिली. मी खाल्ले. ते रोज येऊ लागले. ते मला त्यांच्या आजीच्या किस्से सांगायचे. “मी लहान असताना, माझ्याकडे एक कुत्रा होता. तो मला रस्त्यातून वाचवायचा.” मी ऐकत राहिलो. आजोबांचे प्रेम मला नवीन कुटुंब वाटले.

शाळेतील मुले मला ओळखतात. सकाळी शाळेत जाताना मी त्यांच्या मागे चालतो. एक मुलगी, नेहा, मला रोज बिस्किट देते. ती म्हणते, “काळा भाई, तू चांगला आहेस.” मी तिच्या मागे शाळेपर्यंत जातो. तिथे मुले खेळतात. मी त्यांच्या बॉलला पकडतो. ते हसतात. एकदा एक छोटा मुलगा पडला. मी त्याच्या जवळ गेलो आणि त्याला चाटले. तो हसला. हे छोटे प्रसंग मला खूप आवडतात. मी विचार करतो, मुले माझे खरे मित्र आहेत. ते मला मारत नाहीत. ते मला प्रेम देतात. मी त्यांच्यासाठी रक्षण करतो. एकदा रात्री एक चोर आला. मी जोरात भुंकलो. तो पळून गेला. शेजारील लोक म्हणाले, “हा कुत्रा चांगला आहे.” मी अभिमानाने उभा राहिलो.

Eka Zadachi Atmakatha Essay in Marathi: एका झाडाची आत्मकथा निबंध

माझ्या मित्रांबद्दल सांगतो. माझा एक मित्र आहे, तो पांढरा कुत्रा. त्याचे नाव ‘सफेद’. आम्ही दोघे रस्त्यावर एकत्र फिरतो. आम्ही एकमेकांना खेळवतो. कधी भांडतो, पण लगेच मिठी मारतो. एकदा सफेद आजारी पडला. मी त्याच्याजवळ बसलो. मी त्याला सोडले नाही. तो बरा झाला. आमची मैत्री मजबूत आहे. मी विचार करतो, मित्र म्हणजे काय? मित्र म्हणजे एकमेकांना मदत करणे. प्रेम करणे. मी इतर भटक्या कुत्र्यांना सांगतो, “भटकू नका, एकमेकांना जपा.”

आता मी मोठा झालो. मी रस्त्यावर राहतो, पण मी आनंदी आहे. मी माणसांना प्रेम देतो. कधी कधी लोक मला दगड मारतात. पण मी बदला घेत नाही. मी फक्त पळतो. मी शिकतो की, दया करा. कुत्र्यांना मारू नका. त्यांना अन्न द्या. मी पर्यावरणात राहतो. मी रस्ते स्वच्छ ठेवतो. मी लोकांना सावध करतो. हे माझे जीवन आहे.

शेवटी मी सांगतो, मी भटक्या कुत्रा आहे. पण माझ्याकडे हृदय आहे. मी प्रेम करतो. मी मित्र बनवतो. तुम्ही मला जपा. भटक्या प्राण्यांना घर द्या. दया करा. हे भटक्या कुत्र्याची आत्मकथा निबंध आहे. मी आशा करतो, तुम्हाला आवडेल. मी तुमच्यासाठी नेहमी उभा राहतो. भुंक! भुंक! प्रेमाने!