Bhatkya Kutryachi Atmakatha in Marathi: हाय! मी एक भटका कुत्रा आहे. माझं नाव ठेवलंय कुत्र्यांनीच – ‘भटक्या’. पण मला वाटतं, माझी कथा सांगितली तर तुम्हाला माझ्यासारखे भटके कुत्रे कसे जगतात, हे समजेल. आणि कदाचित तुम्ही माझ्यासारख्या कुत्र्यांना थोडं जास्त प्रेम द्याल. भटक्या कुत्र्याची आत्मकथा सांगायला मला खूप आनंद होतोय. चला, सुरुवात करूया.
मी जन्मलो तेव्हा खूप छोटा होतो. आई माझ्या भावंडांसोबत एका छोट्या झोपडीच्या मागे राहत होती. तिथे एक छोटं घर होतं, पण मालकाने आम्हाला पाळलं नव्हतं. आई रोज रस्त्यावरून अन्न शोधायची. आम्ही सगळे तिच्या मागे धावत जायचो. एकदा आईने एक छोटी मुलगी दिसली. ती मुलगी रोज शाळेत जाताना आमच्यासाठी ब्रेडचा तुकडा आणायची. तिचं नाव रिया होतं. ती हसून म्हणायची, “घे रे छोट्या, तू माझा मित्र आहेस!” मी तिच्या पायाशी शेपूट हलवायचो. तिच्या हसण्याने माझं मन भरून यायचं. पण एक दिवस तिचे आई-बाबा गाव सोडून गेले. मी तिला शोधत राहिलो, पण ती कधीच परत आली नाही. तेव्हा मला पहिल्यांदा समजलं, काही लोक प्रेम देतात, पण ते कायम राहत नाहीत.
मग मी भटकायला लागलो. रस्त्यावर, गल्लीत, बाजारात. कधी दुकानदार ओरडतात, “जा इथून!” कधी दगड मारतात. पण काही लोक दयाळू असतात. एक आजोबा होते, ते रोज सकाळी पार्कमध्ये बसायचे. त्यांच्याकडे एक छोटी टिफिन असायची. ते म्हणायचे, “ये रे भटक्या, आज पोळी आहे.” मी त्यांच्या पायाशी बसायचो. ते माझ्या डोक्यावर हात फिरवायचे. “तू एकटा नाहीस, मी आहे ना,” असं म्हणायचे. त्यांच्या बोलण्याने मला वाटायचं, मी पण कोणाचा तरी आहे. पण आजोबा आजारी पडले. त्यांचं घर बंद झालं. मी रोज तिथे जाऊन भुंकायचो, पण कोणीच उघडलं नाही. मनात खूप दुखावलं. मला वाटलं, प्रेम करणारे लोक कधी कधी जातात, पण आठवण कायम राहते.
मी मित्र बनवले. एक कुत्री होती, तिचं नाव ‘चांदणी’. ती पण भटकी होती. आम्ही दोघे एकत्र फिरायचो. रात्री एकमेकांच्या शेजारी झोपायचो. एकदा पावसाळ्यात खूप पाऊस पडला. आम्ही दोघे एका दुकानाच्या मागे लपलो. पण पाणी येऊ लागलं. मी चांदणीला पाठीवर घेऊन धावलो. आम्ही एका छोट्या मंदिरात पोहोचलो. तिथे एक मुलगा आला. त्याने आम्हाला पाहिलं आणि म्हणाला, “अरे, तुम्ही भिजलात ना? चल, माझ्या घरी ये.” त्याने आम्हाला दूध दिलं. मी आणि चांदणी दोघेही खूप खुश झालो. त्या मुलाचं नाव रोहन होतं. तो शाळेत जाताना आम्हाला भेटायचा. “तुम्ही माझे मित्र आहात,” असं म्हणायचा. रोहनने मला शिकवलं की, दया करणारे लोक नेहमी असतात. फक्त त्यांना शोधावं लागतं.
Maza Shaletil Pahila Divas Nibandh in Marathi: माझा शाळेतील पहिला दिवस निबंध मराठी
कधी कधी भूक लागायची खूप. कचऱ्यातून अन्न शोधायचो. पण एकदा मी आजारी पडलो. पाय दुखायला लागला. मी रस्त्यावर पडलो होतो. तेव्हा एक छोटी मुलगी आली. तिने मला पाणी दिलं. “डॉक्टरकडे घेऊन जाऊया,” असं म्हणाली. तिच्या आईने मला उचललं आणि पशुवैद्यकाकडे नेलं. तिथे माझं उपचार झाले. मी बरा झालो. ती मुलगी म्हणाली, “आता तू माझ्या घरी राहा.” पण मी भटका आहे, मी रस्त्यावरच राहतो. तरी ती रोज मला भेटायची. तिच्या प्रेमाने मला नवीन जीवन मिळालं.
आज मी मोठा झालोय. मी अजून भटकतो, पण आता मला माहिती आहे – जगात प्रेम खूप आहे. काही लोक ओरडतात, दगड मारतात, पण काही लोक हात देतात, खाऊ देतात, डोकं फिरवतात. मी शिकलो की, मी एकटा नाही. माझ्यासारखे अनेक भटके कुत्रे आहेत. आम्ही एकमेकांना मदत करतो. आणि तुम्ही मुलांनो, जर तुम्ही एखाद्या भटक्या कुत्र्याला पाहिलात, तर त्याला थोडं अन्न द्या, थोडं प्रेम द्या. तो तुमचा मित्र होईल. कुत्रा माणसाचा सगळ्यात खरा मित्र असतो. मी भटका असलो तरी, माझं मन मोठं आहे. मी सगळ्यांना प्रेम देतो.
भटक्या कुत्र्याची आत्मकथा इथे संपते. पण माझी कहाणी संपत नाही. मी अजून भटकणार, अजून मित्र बनवणार, अजून प्रेम मिळवणार. आणि तुम्हाला सांगतो – दया करा, प्रेम करा. कारण प्रेमाने जग सुंदर होतं!
1 thought on “Bhatkya Kutryachi Atmakatha in Marathi: भटक्या कुत्र्याची आत्मकथा निबंध मराठी”