Vriksh Sanrakshan Essay in Marathi: लहानपणी मी आणि आजोबा गावात जायचो. तिथे आमच्या घराजवळ एक मोठे आंब्याचे झाड होते. संध्याकाळी आम्ही दोघे त्याखाली बसून गप्पा मारायचो. आजोबा सांगायचे, “बेटा, हे झाड तुला फळे देते, सावली देते आणि हवा स्वच्छ करते. त्याला कधी इजा करू नकोस.” मी तेव्हा फक्त हसायचो. पण एकदा ते झाडावर चढण्याचा प्रयत्न केला आणि एक फांदी मोडली. आजोबांनी मला खूप समजावले. त्यांचा तो चेहरा आजही आठवतो.
शाळेत आम्ही दरवर्षी वन महोत्सव साजरा करायचो. माझा मित्र राहुल नेहमीच माझ्यासोबत असायचा. एकदा आम्ही दोघांनी एक छोटे रोप लावले. पण दुसऱ्या दिवशी कुणीतरी ते रोप उखडून टाकले होते. राहुलने रडत रडत ते पुन्हा लावले आणि रोज पाणी घालायला सुरुवात केली. एक महिन्यात ते रोप हिरवेगार झाले. त्या दिवशी आम्हाला पहिल्यांदा कळले की एक छोटेसे झाड वाचवणे किती मोठे काम आहे.
घरातही एक मजेदार प्रसंग घडला. आमच्या गल्लीत एक मोठे पिपळाचे झाड होते. एक दिवस काही लोक ते तोडण्यासाठी आले. आम्ही मुलांनी मिळून ओरडा केला. “नको तोडू, ते आमचे छायाचित्र घेतात!” असे म्हणत आम्ही झाडाभोवती उभे राहिलो. शेवटी ते लोक परत गेले. त्या दिवशी संपूर्ण गल्लीत आम्हाला खूप अभिमान वाटला. आजोबा म्हणाले, “झाडे वाचवणे ही केवळ मोठ्यांची नाही, मुलांचीही जबाबदारी आहे.”
आता मी रोज छोटे छोटे बदल करतो. शाळेतून घरी येताना कागद फेकत नाही. कारण मला माहीत आहे की एक पान कागद बनवायला एक झाडाची गरज पडते. बाल्कनीत तीन-चार छोटी रोपे लावली आहेत. सकाळी उठल्यावर पहिली गोष्ट त्यांना पाणी घालणे. उन्हाळ्यात जेव्हा खूप उष्णता असते तेव्हा या रोपांना पाणी देताना लक्षात येते की झाडे नसतील तर आपल्याला किती त्रास होईल.
मित्रांसोबत आता आम्ही दर रविवारी एक छोटी मोहीम राबवतो. जवळच्या मैदानात जाऊन दोन-तीन रोपे लावतो. कधी कधी पाण्याची बाटली घेऊन जातो. एकदा एका रोपाला कुत्रा खोदत होता. राहुलने त्याला हाकलले आणि आम्ही चार दिवस रोज तिथे जाऊन पहात होतो. आता ते रोप चांगले वाढले आहे. हे सगळे करताना खूप मजा येते.
Swachhata Abhiyan Essay in Marathi: स्वच्छता अभियान निबंध मराठी
झाडे आपल्याला किती काही देतात हे विचार केला की मन भरून येते. फळे, फुले, लाकूड, हवा, पाऊस… सगळे झाडांमुळेच. पण आजकाल लोक झाडे तोडतात, जागा कमी होत आहे. त्यामुळे उन्हाळे जास्त गरम होत आहेत. पाऊसही कमी पडतो. हे सगळे बदल मी स्वतः अनुभवतो आहे.
म्हणून मला वाटते की प्रत्येक मुलाने एक तरी झाड लावावे आणि त्याची काळजी घ्यावी. शाळेत, घरात, गल्लीत… जिथे जागा मिळेल तिथे. आजोबांचा तो सल्ला आजही माझ्या कानात घुमतो. “झाडे वाचवली तरच आपले भविष्य वाचेल.”
आपण सर्वांनी मिळून वृक्ष संरक्षण करायला हवे. एक छोटा प्रयत्नही खूप मोठा फरक घडवू शकतो. आज मी लावलेले रोप उद्या मोठे झाड होईल आणि माझ्या मुलांना सावली देईल. ही कल्पना मनाला खूप बरे वाटते. तुम्हीही आजपासून सुरुवात करा. एक रोप लावा, एक झाड वाचवा. आपली पृथ्वी हिरवीगार ठेवणे ही आपली सर्वांची जबाबदारी आहे.
1 thought on “Vriksh Sanrakshan Essay in Marathi: वृक्ष संरक्षण निबंध मराठी”