Majhe Gaon Nibandh in Marathi: माझे गाव! फक्त हे दोन शब्द ऐकले की माझ्या मनात एक वेगळीच उमेद आणि आनंद भरून येतो. माझे गाव हे माझ्या आयुष्याचा एक खूप मोठा भाग आहे. शहरात राहूनही मी प्रत्येक सुट्टीत गावी जातो. तिथे जाऊन मला वाटतं, खरा आनंद इथेच आहे. माझे गाव नावाने छोटंसं पण मनाने खूप मोठं आहे. हिरवी शेते, छोटी नदी, मंदिराचा घंटांचा आवाज आणि मित्रांचे हसणे-खिदळणे, हे सगळं मला नेहमीच आठवतं.
माझे गाव खूप शांत आहे. सकाळी लवकर उठलं की पक्ष्यांचा किलबिलाट ऐकू येतो. घराबाहेर पडलं की शेतात जाणाऱ्या शेतकऱ्यांचे पायांचे आवाज आणि बैलांच्या गळ्यातील घंटा वाजतात. मी लहान असताना आजी मला सांगायची, “बाळा, गावातल्या हवेतच काही तरी जादू आहे. ती हवा तुझ्या मनाला शांत करते.” खरंच तसं वाटतं. शहरात धूर आणि गोंगाट असतो, पण इथे फक्त स्वच्छ हवा आणि शांतता. सकाळीच मी मित्रांसोबत नदीकडे धावायचो. नदीच्या पाण्यात पाय बुडवून बसलो की मासे आमच्या पायांभोवती फिरायचे. आम्ही हसत-खिदळत पाण्यात उड्या मारायचो. एकदा तर माझा मित्र राहुल पाण्यात पडला आणि आम्ही सगळे त्याला ओढून काढलो. तेव्हा आम्ही खूप हसलो. अशा छोट्या-छोट्या गोष्टी आजही आठवतात आणि मन हसवतात.
माझ्या गावात आजी-आजोबा राहतात. त्यांच्याकडे जाणं म्हणजे एक वेगळाच आनंद. आजोबा शेतात काम करतात. ते मला शेतात घेऊन जातात. “बघ, हा ऊस कसा वाढतोय,” असं सांगतात. मी त्यांच्यासोबत ऊस तोडायचो. मग आजी घरी गरम-गरम भाकरी आणि उसाचा रस द्यायची. आजीच्या कथा ऐकायला मला खूप आवडतं. त्या सांगतात, “पूर्वी आम्ही सगळे एकत्र राहायचो. कोणी आजारी पडलं तर सगळे गाव जागून बसायचं. आता सगळे शहरात गेले, पण गावाची ही आपुलकी कधीच कमी होणार नाही.” त्यांच्या गोष्टी ऐकताना मला वाटतं, खरा प्रेम आणि एकता फक्त गावातच असते. एकदा पावसाळ्यात आमच्या घरात पाणी साचलं. तेव्हा शेजारील काका-सगळे आले आणि एकत्र काम करून सगळं नीट केलं. अशी मदत शहरात कुठे मिळते?
माझ्या गावात मित्र खूप आहेत. आम्ही शाळेत एकत्र शिकतो. शाळा छोटी आहे पण शिक्षक खूप चांगले. दिवसभर शाळा झाली की आम्ही मैदानात खेळायचो. कधी कबड्डी, कधी गिल्ली-दांडू. संध्याकाळी गावच्या चौकात बसून गप्पा मारायचो. कुणाला काही अडचण आली तर सगळे एकत्र येऊन मदत करायचे. माझी मैत्रीण सायली खूप चांगली आहे. ती मला नेहमी सांगते, “गाव सोडून जायचं नाही, इथेच राहायचं.” मी हसून सांगतो, “हो, माझे गाव सोडून मी कधीच जाणार नाही.”
माझे गाव फक्त एक ठिकाण नाही, ते माझं मन आहे. इथे मी लहानाचा मोठा झालो. इथल्या मातीने मला खूप काही शिकवलं. मेहनत कशी करावी, लोकांना कसं प्रेम करावं, निसर्गाची काळजी कशी घ्यावी, हे सगळं इथेच शिकायला मिळालं. आज मी शाळेत शिकतो, पण माझ्या मनात नेहमी माझे गाव असतं. जेव्हा मी मोठा होईन, तेव्हा मी माझ्या गावाला आणखी सुंदर बनवेन. इथे स्वच्छ पाणी, हिरवी झाडं आणि सगळ्यांचं प्रेम असावं, असं मला वाटतं.
माझे गाव मला नेहमी आनंद देतं. इथे येऊन मी पुन्हा लहान मुलासारखा होतो. मित्र, आजी-आजोबा, निसर्ग, हे सगळं माझ्यासाठी खूप मौल्यवान आहे. मी प्रत्येकाला सांगतो, “तुमचं गाव जपून ठेवा, कारण ते तुमचं खरं घर आहे.” माझे गाव असंच नेहमी हसतं-खेळतं राहो, अशी माझी मनापासून इच्छा आहे.