Ghadyalache Atmavrutta Nibandh in Marathi: मी एक छोटेसे घड्याळ आहे. माझे नाव आहे टिक-टिक. मी या घराच्या भिंतीवर लटकलेलो आहे. रोज सकाळी पहाटेपासून रात्री उशिरापर्यंत मी टिकटिक करत राहतो. लोक म्हणतात मी फक्त वेळ सांगतो. पण खरे सांगतो, मी खूप काही पाहतो, ऐकतो आणि मनात साठवतो. आज मी माझ्या मनातल्या गोष्टी सांगणार आहे. कारण घड्याळाचे आत्मवृत्त लिहिणे हे मला खूप आवडते.
मी जेव्हा या घरात पहिल्यांदा आलो, तेव्हा सगळे नवीन होते. घरात छोटीशी मुलगी राहते, तिचे नाव सानिका. ती इयत्ता दुसरीत शिकते. सकाळी ती माझ्याकडे पाहून हसते आणि म्हणते, “घड्याळ आजोबा, आज शाळेला लवकर जाऊया ना?” मी टिकटिक करतो. तिला वाटते मी होकार देतोय! तिच्या आईने मला इथे लावले. ती म्हणते, “हे घड्याळ असेल तर मुलांना वेळेची सवय लागेल.” खरंच, आता सानिका वेळ पाहूनच उठते.
एकदा सानिकाला शाळेत जायला उशीर झाला. ती रडत रडत तयार होत होती. आई ओरडली, “सात वाजले! उशीर होईल!” मी मनात म्हणालो, काशी मी थोडा मंद चाललो तर तिला जास्त वेळ मिळेल. पण मी थांबू शकत नाही. कारण वेळ खोटा सांगितला तर सगळेच उशीर होतात. शेवटी सानिका धावत धावत निघाली. संध्याकाळी परत आल्यावर ती माझ्याकडे येऊन म्हणाली, “घड्याळ आजोबा, आज शिक्षकांनी खूप ओरडले. उद्या मी लवकर उठेन!” तिच्या डोळ्यात छोटीशी चमक होती. मला खूप बरे वाटले.
माझ्या खाली आजोबा बसतात. ते खूप जुने आहेत. रोज सकाळी चहा घेताना ते मला सांगतात, “अरे टिक-टिक, तू कधी थकत नाहीस?” मी मनात हसतो. थकतो ना! पण मी थांबलो तर घर कसे चालेल? आजोबा सांगतात, त्यांच्या बालपणात घड्याळ नव्हते. ते सूर्याकडे पाहून वेळ कळवायचे. गावात शाळा दूर होती. ते म्हणतात, “तुझ्यासारखे घड्याळ असते तर आम्ही किती वेळ वाचवला असता!” त्यांच्या गोष्टी ऐकून मला वाटते, मी फक्त आता नाही, मी जुनी आठवणीही जपतो.
सानिकाच्या मित्र-मैत्रिणी येतात तेव्हा मजा येते. एकदा तिच्या वाढदिवसाला सगळे आले. खेळ, हशा, केक! एक मुलगा माझ्याकडे बघून म्हणाला, “हे घड्याळ कसे चालते? बॅटरी आहे का?” सानिका हसत हसत म्हणाली, “नाही रे, हे आमचे घराचे आजोबा आहेत. हे कधीच झोपत नाहीत!” सगळे हसले. मी मनात म्हणालो, हो ना, मी तुमच्या खेळात, हास्यात भाग घेतो. मला वाटते मी फक्त वस्तू नाही, मी या घराचा एक छोटासा मित्र आहे.
शाळेत जाणारे सगळे मुले मला रोज दिसतात. सकाळी सात वाजता घाईघाईने निघतात. दुपारी चार वाजता परत येतात. कधी चेहरे आनंदी, कधी दुखी. एकदा सानिकाची मैत्रीण रडत आली. तिचे परीक्षेत कमी गुण आले. सानिका तिला जवळ घेऊन म्हणाली, “रडू नको. उद्या पुन्हा मेहनत करू.” मी टिकटिक करत राहिलो. वेळ सांगत राहिलो. कारण वेळ गेला की परत येत नाही, पण नवीन संधी नेहमी मिळते.
Mi Vargatil Fala Boltoy Marathi Nibandh: मी वर्गातील फळा बोलतोय निबंध मराठी
रात्री जेव्हा सगळे झोपतात, तेव्हा घर शांत होते. फक्त मी टिकटिक करत राहतो. सानिकाची आई काम करते. ती थकून जाते. मग ती माझ्याकडे पाहते आणि म्हणते, “अजून दहा मिनिटे!” मी तिला प्रोत्साहन देतो. तिला वाटते मी तिच्याशी बोलतोय. खरंच, मी बोलतोच ना, माझ्या टिकटिकने!
आता मी थोडा जुना झालोय. माझ्या काचेवर काही खरचट्या पडल्या. पण मी अजूनही टिकटिक करतो. मी या घरातील प्रत्येकाच्या आयुष्यात छोटासा भाग आहे. सानिकाच्या बालपणात मी होतो. आजोबांच्या आठवणींमध्ये मी होतो. मित्रांच्या हास्यात मी होतो.
मित्रांनो, वेळ खूप मौल्यवान आहे. तो परत येत नाही. म्हणून प्रत्येक क्षण छान जगावे. शाळेत चांगले शिका, घरी मदत करा, मित्रांसोबत हसा. आणि हो, कधीकधी घड्याळाकडे पाहून हसा. कारण घड्याळ फक्त टिकटिक करत नाही, ते तुमच्या आयुष्याची साक्षीदार असते. टिक-टिक… टिक-टिक… वेळ जातोय, पण प्रेम, आठवणी आणि चांगल्या सवयी कायम राहतात.