Maza Shaletil Pahila Divas Nibandh in Marathi: माझा शाळेतील पहिला दिवस निबंध मराठी

Maza Shaletil Pahila Divas Nibandh in Marathi: माझा शाळेतील पहिला दिवस हा माझ्या आयुष्यातील सर्वांत खास आणि अविस्मरणीय दिवस होता. आजही तो दिवस आठवला की मनात एक वेगळाच आनंद आणि थोडासा घाबराट येऊन जातो. मी पहिल्या इयत्तेत होतो. सकाळी लवकर आईने मला उठवले. “उठ, आज तुझा शाळेचा पहिला दिवस आहे!” असं म्हणत तिने मला नवीन गणवेश घातला. तो गणवेश इतका स्वच्छ आणि नवीन होता की मी स्वतःला आरशात बघून हसत राहिलो. पांढरा शर्ट, निळी पँट आणि लाल टाय. मला वाटलं, मी आता खरंच मोठा झालोय!

आईने माझ्या डोक्यावर तेल लावलं, केस विंचरले आणि माझ्या हातात नवीन दप्तर दिलं. दप्तरात छोटी-छोटी पुस्तकं, पेन्सिल, रबर आणि एक छोटी स्लेट होती. आजोबा म्हणाले, “बाळा, शाळेत चांगलं वाग, शिक्षकांना ‘नमस्कार’ कर आणि मित्रांना हसून बोल.” आजीने माझ्या कपाळावर कुंकू लावलं आणि म्हणाली, “देव तुझ्याबरोबर आहे, घाबरू नकोस.” त्यांच्या बोलण्याने मला थोडं धैर्य आलं. पण मनात तरी एक विचार येत होता – शाळेत काय होईल? तिथे कोण कोण असेल? शिक्षक कसे असतील? मला रडू येईल का?

मग आई मला शाळेत घेऊन गेली. शाळेचं गेट मोठं होतं. आत गेल्यावर खूप मुले दिसली. काही मुले हसत-खिदळत होती, काही आई-बाबांच्या मागे लपली होती. मला पण थोडं भीती वाटली. पण आईने माझा हात घट्ट धरला आणि म्हणाली, “चल, तुझ्या वर्गात जाऊया.” वर्गात गेलो तर शिक्षिका खूप छान होत्या. त्यांनी मला हसून विचारलं, “कसं आहेस बाळा?” मी लाजून म्हणालो, “बरे आहे.” मग त्यांनी मला माझ्या जागेवर बसवलं. माझ्या शेजारी एक मुलगा बसला होता. त्याचं नाव राहुल. त्याने मला हसून म्हटलं, “हाय! मी राहुल. तू?” मी म्हणालो, “मी रोहन.” आम्ही दोघे लगेच हसू लागलो. मला वाटलं, मित्र मिळाला!

शिक्षिकांनी आम्हाला गोष्ट सांगितली. एक छोटीशी गोष्ट – एका छोट्या पक्ष्याची. तो पक्षी पहिल्यांदा उडायला शिकतो. सुरुवातीला घाबरतो, पण मग धैर्याने उडतो आणि आकाशात मस्त फिरतो. ती गोष्ट ऐकताना मला वाटलं, मी पण असाच आहे. पहिल्यांदा शाळेत आलो, थोडं घाबरलो, पण आता सगळं छान वाटतंय. मग आम्ही सर्व मुले एकत्र गाणं गायलो. “शाळा ही सुखाची खाण…” असं गाणं. माझ्या आवाजात थोडा कंप होता, पण सगळे हसत होते, म्हणून मजा आली.

दुपारी छोटा ब्रेक झाला. मैदानात गेलो. तिथे खूप मुले खेळत होती. राहुलने मला म्हटलं, “चल, स्विंग वर जाऊया.” मी पहिल्यांदा स्विंग वर बसलो. आई कधीच खेळवली नव्हती. स्विंग हलू लागलं, वारा माझ्या चेहऱ्यावर येऊ लागला. मी हसत-हसत ओरडलो, “वाह! किती मजा!” तेव्हा मला वाटलं, शाळा म्हणजे फक्त अभ्यास नाही, खूप खेळ आणि मित्र पण आहेत.

Paryavaran Sanrakshan ani Jalvayu Badal Speech: पर्यावरण संरक्षण आणि जलवायू बदल भाषण

शिक्षिकांनी आम्हाला अक्षरं शिकवली. ‘अ’ पासून सुरुवात. मी घरी आईकडून शिकलो होतो, पण इथे सगळ्यांसोबत म्हणताना मजा आली. एक मुलगी माझ्या मागे बसली होती, तिचं नाव प्रिया. ती म्हणाली, “तुझ्या पेन्सिलची टोपी काढून दे ना.” मी हसून दिली. तशी छोटी-छोटी गोष्ट, पण मला खूप आनंद झाला. वाटलं, इथे सगळे मित्र होणार.

शेवटी घंटा वाजली. शाळा सुटली. आई मला घ्यायला आली होती. मी धावत गेलो आणि तिच्या मागे लागलो. रस्त्यावर मी सांगू लागलो, “आई, मला शिक्षिका खूप छान आहेत. राहुल नावाचा मित्र मिळाला. स्विंग वर बसलो. गाणं गायलो!” आई हसत म्हणाली, “बघितलंस, कसं छान आहे?” मी म्हणालो, “हो, उद्या पुन्हा जाऊया!”

माझा शाळेतील पहिला दिवस असाच संपला. घरी आल्यावर आजोबांना सगळं सांगितलं. ते म्हणाले, “चांगलं आहे बाळा. शाळा हीच तुझी दुसरी घरी आहे. रोज नवीन काहीतरी शिकत जा.” आजीने मला लाडू खायला दिले. मी थकून गेलो होतो, पण मन आनंदाने भरलेलं होतं.

आज मी मोठा झालोय, पण तो पहिला दिवस कधीच विसरत नाही. तो दिवस मला शिकवतो की नवीन गोष्टी सुरू करताना थोडं घाबर वाटतं, पण मग सगळं छान होतं. मित्र मिळतात, नवीन गोष्टी शिकता येतात आणि आयुष्य मजेदार बनतं. माझा शाळेतील पहिला दिवस हा माझ्यासाठी एक सुंदर आठवण आहे. प्रत्येक मुलाचा असाच पहिला दिवस असावा, आनंदाचा आणि प्रेमाचा भरलेला!