Chimnichi Atmakatha Nibandh: नमस्कार! मी एक छोटीशी चिमणी आहे. मला माझे जीवन सांगायचे आहे. हे चिमणीचे आत्मकथन मराठी निबंध आहे. मी रोज सकाळी गात असते. माझे छोटे पंख फडफडवून उडते. मी कधीही थकत नाही. मला वाटते, जीवन म्हणजे आकाशात मुक्तपणे फिरणे. पण माझ्या आयुष्यात खूप मजेदार गोष्टी घडल्या आहेत. आज मी त्या तुम्हाला सांगते. चला, सुरुवात करूया.
मी जन्मले एका छोट्या घरट्यात. ते घरटे एका झाडाच्या फांदीवर होते. माझी आई मला रोज दाणे आणून द्यायची. मी लहान असताना, खूप भूक लागायची. आई म्हणायची, “खा, वाढ मोठी हो.” मी तिच्या मागे उडायला शिकले. ते दिवस आठवले की मन भरून येते. अगदी तुमच्या बालपणासारखे. जसे तुम्ही आईच्या मागे धावता, तसे मी उडते. एकदा मी घरट्यातून पडले. खूप घाबरले. पण आईने मला वर उचलले. तेव्हापासून मी कधीही हार मानली नाही. जीवनात पडणे हे शिकण्यासाठी असते, असा धडा मिळाला.
माझ्या जीवनात एक मजेदार प्रसंग आहे. मी एका घराच्या अंगणात राहते. तिथे एक छोटा मुलगा असतो. त्याचे नाव रोहन आहे. तो शाळेत जातो, इयत्ता पाचवीत आहे. रोज सकाळी मी त्याच्या खिडकीजवळ येऊन गाते. रोहन हसतो आणि मला बिस्किटचे तुकडे टाकतो. एकदा मी त्याच्या शाळेच्या बॅगवर बसले. तो घाबरला नाही, उलट म्हणाला, “चिमणी, तू माझी मैत्रीण आहेस.” आम्ही मित्र झालो. शाळेत तो मित्रांना सांगतो, “माझी चिमणी रोज येते.” अगदी तुमच्या मित्रांसारखे. मित्र म्हणजे एकमेकांना मदत करणे. मी रोहनला गाणे सांगते, तो मला दाणे देतो. हे छोटे प्रसंग जीवनाला गोड करतात.
आजी-आजोबांचे किस्से तर माझ्या मनात घर करून आहेत. मी एका गावात राहते. तिथे एक आजोबा आहेत. ते रोज सकाळी झाडाखाली बसतात. मी त्यांच्या जवळ येऊन बसते. आजोबा मला त्यांच्या बालपणाच्या गोष्टी सांगतात. “मी लहान असताना, चिमण्या आमच्या घरात यायच्या. आम्ही त्यांना दाणे टाकायचो.” मी ऐकते आणि गाते. एकदा आजोबांनी मला एक छोटा घरटा बनवला. मी तिथे राहिले. आजी म्हणाल्या, “चिमणी, तू आमची नात आहे.” ते किस्से ऐकून मला वाटते, जीवन म्हणजे प्रेम आणि आठवणी. जसे तुम्ही आजी-आजोबांसोबत खेळता, तसे मी त्यांच्यासोबत राहते. हे प्रसंग मला शिकवतात की, छोट्या गोष्टीतून मोठा आनंद मिळतो.
शाळेतील प्रसंग तर मला खूप आवडतात. मी एका शाळेच्या मैदानात उडते. तिथे मुलं खेळतात. इयत्ता पहिली ते दहावीची मुले. एकदा मी शाळेच्या वर्गात घुसले. मुले हसली. शिक्षिका म्हणाल्या, “पाहा, चिमणीही शिकायला आली.” मी तिथे बसले आणि ऐकले. मुले मला दाणे टाकतात. एक मुलगी, तिचे नाव प्रिया आहे. ती इयत्ता सातवीत आहे. ती म्हणते, “चिमणी, तू माझी मैत्रीण.” आम्ही एकत्र खेळतो. मी तिच्या मागे उडते, ती धावते. हे प्रसंग मला सांगतात की, जीवनात मैत्री खूप महत्त्वाची आहे. जसे तुम्ही शाळेत मित्रांसोबत मजा करता, तसे मी करते. एकदा पावसात मी भिजले. प्रियाने मला तिच्या हातात घेतले आणि सुकवले. तेव्हा मला वाटले, प्रेम म्हणजे एकमेकांची काळजी घेणे.
Mi Sahyadri Boltoy Nibandh Marathi: मी सह्याद्री बोलतोय निबंध मराठी
माझ्या जीवनात आणखी एक गोष्ट आहे. मी शहरातही उडते. तिथे खूप गर्दी असते. पण मी कधीही घाबरत नाही. मी छोट्या छोट्या झाडांवर बसते. एकदा मी एका बालकनीत गेले. तिथे एक छोटी मुलगी होती. ती इयत्ता तिसरीत आहे. ती रोत होती. मी तिच्या जवळ गेले आणि गात राहिले. ती हसली. म्हणाली, “चिमणी, तू मला खुश केलेस.” तेव्हा मला समजले, छोट्या गोष्टीतून इतरांना आनंद देणे हे जीवनाचे सौंदर्य आहे. जसे तुम्ही मित्रांना मदत करता, तसे मी करते. हे सर्व प्रसंग मला शिकवतात की, जीवन म्हणजे उडणे, गाणे आणि प्रेम करणे.
शेवटी, हे चिमणीचे आत्मकथन मराठी निबंध सांगते की, मी छोटी असले तरी माझे जीवन मोठे आहे. मी रोज नवीन गोष्टी शिकते. तुम्हीही असेच करा. छोट्या छोट्या प्रसंगातून आनंद शोधा. मित्र बनवा, आजी-आजोबांना ऐका, शाळेत मजा करा. जीवन म्हणजे एक सुंदर गाणे. मी गाते आणि उडते. तुम्हीही उडा, तुमच्या स्वप्नांच्या मागे. धन्यवाद!
1 thought on “Chimnichi Atmakatha Nibandh: चिमणीचे आत्मकथन मराठी निबंध”