Pariksha Nastya tar Marathi Essay: परीक्षा नसत्या तर किती मजा येईल ना? मी नेहमी विचार करतो, की शाळेत जायचं, अभ्यास करायचा, पण परीक्षेचा ताण नसता तर जीवन किती मजेदार असतं. लहान मुलांना परीक्षा नसत्या तर मराठी निबंध लिहिताना हे सगळं मनात येतं. मी इयत्ता सातवीत आहे, आणि मला वाटतं की प्रत्येक मुलाच्या मनात ही कल्पना येते. चला, मी सांगतो की परीक्षा नसत्या तर कसं असतं ते, माझ्या आठवणी आणि किस्स्यांतून.
सर्वप्रथम, शाळा म्हणजे खेळाचा मैदान वाटलं असतं. सकाळी उठून बैग भरून शाळेत जाताना मनात कधीच भीती नसती. मी आणि माझा मित्र रोहन दररोज शाळेत खेळायचो. एकदा, आम्ही क्रिकेट खेळत होतो, आणि सर आले तरी आम्हाला रागावलं नाही, कारण परीक्षा नसत्या तर अभ्यासाच्या जागी खेळच असता. परीक्षा नसत्या तर शाळेत रोज फुटबॉल, कबड्डी किंवा लपाछपी खेळता आली असती. मला आठवतं, एकदा आम्ही सगळे मित्र वर्गात बसून गोष्टी सांगत होतो. मी सांगितलं, “परीक्षा नसत्या तर मी रोज नवीन खेळ शिकणार.” रोहन म्हणाला, “हो, आणि सर आम्हाला शिकवणार कसे खेळायचं ते.” अशा छोट्या प्रसंगातून किती मजा येईल. शाळा म्हणजे फक्त मित्रांसोबत हसणं, बोलणं असतं, ताण नाही.
घरातही परीक्षा नसत्या तर किती आराम असता. संध्याकाळी अभ्यासाच्या जागी आईबाबांसोबत फिरायला जायचं. मला आठवतं, माझ्या आजोबांचा किस्सा. ते सांगतात, “मी लहान असताना परीक्षा नव्हत्या इतक्या कठीण, आम्ही फक्त शेतात खेळायचो.” परीक्षा नसत्या तर मी आजोबांसोबत रोज शेतात जाऊन फळं तोडता आली असती. एकदा, मी आणि आजी बाजारात गेलो होतो. मी म्हणालो, “आजी, परीक्षा नसत्या तर मी रोज तुमच्यासोबत येईन.” आजी हसल्या आणि म्हणाल्या, “हो बाळा, आणि मी तुला नवीन गोष्टी शिकवेन.” असे छोटे प्रसंग घरात घडले असते. रात्री आईची गोष्ट ऐकून झोपायचं, सकाळी उठून टीव्ही बघायचं. परीक्षा नसत्या तर अभ्यासाच्या जागी छंद जोपासता आले असते, जसे चित्र काढणं किंवा गाणं म्हणणं. माझी बहिण स्मिता रोज नाचते, पण परीक्षेमुळे थांबते. तिला म्हणालो, “परीक्षा नसत्या तर तू रोज नाचशील.” ती हसते आणि म्हणते, “हो, आणि तू माझ्यासोबत गाशील.”
मित्र-मैत्रिणींसोबत वेळ घालवणं तर खूप मजेदार असतं. परीक्षा नसत्या तर आम्ही सगळे मित्र पार्कात जाऊन खेळायचो. मला आठवतं, एकदा आम्ही सायकल रेस केली. मी जिंकलो, आणि सगळे हसलो. पण परीक्षेच्या अभ्यासामुळे तसं होत नाही. परीक्षा नसत्या तर मैत्रिण प्रिया आणि मी रोज नवीन गेम खेळायचो. ती म्हणते, “परीक्षा नसत्या तर मी तुला माझ्या घरात बोलवेन, आणि आम्ही सगळे मिळून खेळू.” असे बालपणीचे प्रसंग किती गोड असतात. शाळेतून घरी येताना रस्त्यात आईस्क्रीम खाणं, मित्रांसोबत गप्पा मारणं. परीक्षा नसत्या तर जीवन म्हणजे सतत साहस असतं. माझा मित्र अजय सांगतो, “परीक्षा नसत्या तर मी जंगलात जाऊन पक्षी बघणार.” मी म्हणतो, “हो, आणि मी तुझ्यासोबत येईन.” अशा आठवणी मनात घर करतात.
Chhatrapati Shivaji Maharaj Bhashan in Marathi: छत्रपती शिवाजी महाराजांवर भाषण
पण परीक्षा नसत्या तर शिकणं कसं होईल? मी विचार करतो, की परीक्षा नसत्या तर शिक्षक आम्हाला मजेत शिकवतील. उदाहरणार्थ, इतिहासाच्या जागी गोष्टी सांगतील, विज्ञानाच्या जागी प्रयोग करतील. मला आठवतं, एकदा सरांनी आम्हाला बाहेर नेलं आणि झाडं दाखवली. ते म्हणाले, “परीक्षा नसत्या तर रोज असं शिकवू.” अशा पद्धतीने शिकणं किती सोपं असतं. परीक्षा नसत्या तर मुलं स्वतःहून शिकतील, कारण ताण नसतो. माझ्या आजोबांचा किस्सा सांगतो, ते म्हणतात, “आमच्या काळात परीक्षा कमी होत्या, आम्ही जीवनातून शिकलो.” परीक्षा नसत्या तर आम्हीही तसंच करू, पण मजेत.
शेवटी, परीक्षा नसत्या तर जीवन किती सुंदर असतं, पण परीक्षा असल्यामुळे आपण मेहनत करतो आणि यश मिळवतो. परीक्षा नसत्या तर मराठी निबंध लिहिताना हे सांगतो की, कल्पना मजेदार आहे, पण वास्तवात परीक्षा आपल्याला मजबूत बनवतात. तरीही, लहान मुलांसाठी ही कल्पना मनाला भिडते. मी आशा करतो की, प्रत्येक मुलाने हे वाचून हसावं आणि अभ्यास करताना मजा घ्यावी. परीक्षा नसत्या तर किती मजा, पण असल्या तरी जीवन मजेदार आहे!
1 thought on “Pariksha Nastya tar Marathi Essay: परीक्षा नसत्या तर मराठी निबंध”