Mi Pahileli Pahat Marathi Nibandh: पहाट ही एक जादू आहे. मी पाहिलेली पहाट निबंध मराठी लिहिताना, मला माझ्या बालपणाच्या आठवणी आठवतात. सकाळची पहिली पहाट कशी असते? ती अंधारातून उजेडाकडे येणारी एक सुंदर कथा असते. मी लहान असताना, गावात आजी-आजोबांकडे राहायचो. तेव्हा पहाटेच्या वेळी मी उठायचो आणि खिडकीतून बाहेर बघायचो. सूर्य अजून उगवलेला नसायचा, पण आकाश हळूहळू निळे होत जायचे. पक्षी चिवचिव करायचे आणि हवा थंडगार वाटायची. ही पहाट मला खूप आवडते. ती नवीन दिवसाची सुरुवात असते. मी या निबंधात माझ्या आयुष्यातील काही पहाटांच्या आठवणी सांगणार आहे. त्या आठवणी मला नेहमी आनंद देतात.
मला आठवते, मी चौथीत असताना एकदा शाळेच्या सहलीला गेलो होतो. तेव्हा आम्ही पहाटे लवकर उठलो. मी आणि माझा मित्र रोहन तंबूतून बाहेर आलो. पहाटेचा वेळ होता. अंधार अजून पूर्ण गेलेला नव्हता. पण दूरवर डोंगरांवर एक लाल रंग दिसत होता. सूर्य उगवणार आहे, असं वाटलं. आम्ही दोघे हात धरून उभे राहिलो. पक्षी गात होते. “बघ, रोहन, ही पहाट किती छान आहे!” मी म्हणालो. रोहन हसला आणि म्हणाला, “हो, यातून नवीन ऊर्जा मिळते.” ती पहाट मी कधीच विसरणार नाही. तेव्हा मी समजलो की पहाट म्हणजे नवीन सुरुवात. शाळेत परत आल्यावर मी शिक्षकांना ही गोष्ट सांगितली. त्यांनी मला म्हणाले, “पहाटेचा वेळ अभ्यासासाठी चांगला असतो.” तेव्हापासून मी पहाटे उठून अभ्यास करतो. ही पहाट मला माझ्या मित्राची आठवण करून देते.
Mi Mukhyamantri Zalo tar Nibandh in Marathi: मी मुख्यमंत्री झालो तर निबंध मराठी
आणखी एक आठवण आहे, ती आजीची. मी सातवीत असताना, सुट्टीत गावी गेलो. आजी पहाटे उठून चहा बनवायची. मी तिच्या सोबत उठायचो. पहाटेची हवा थंड असायची. आजी मला म्हणायची, “बाळा, पहाटेचा वेळ देवाचा असतो. इथे प्रार्थना कर.” आम्ही दोघे घराबाहेर बसायचो. सूर्य हळूहळू वर यायचा. पक्षी उडायचे आणि फुले उमलायची. आजी मला तिच्या लहानपणाची गोष्ट सांगायची. ती म्हणायची, “मी लहान असताना, पहाटे शेतात जायचो. तेव्हा पहाटेची शांतता मला खूप आवडायची.” ती गोष्ट ऐकून मला वाटायचं की पहाट म्हणजे शांतता आणि प्रेम. आजीच्या डोळ्यात तेव्हा एक चमक असायची. मी तिला हात धरून बसायचो. ती पहाट मला आजीच्या प्रेमाची आठवण करून देते. आता मी शहरात राहतो, पण त्या पहाटेच्या आठवणी मला नेहमी आनंद देतात.
मला एकदा घरातच एक छान पहाट पाहिली. मी पाचवीत असताना, एक दिवस पहाटे झोप मोडली. मी उठून बाल्कनीत गेलो. बाहेर पावसाची सर येत होती. पहाटेचा वेळ होता. आकाश ढगाळ होतं, पण सूर्याचा प्रकाश हळूहळू येत होता. पक्षी ओले होऊन गात होते. मी विचार केला, “ही पहाट किती ताजी आहे!” तेव्हा माझी मैत्रीण सारा शाळेत सांगितली होती की तिला पहाटेचा वेळ आवडतो कारण तेव्हा नवीन कल्पना येतात. मी तिच्याशी सहमत होतो. त्या पहाटे मी एक चित्र काढलं. ते चित्र मी शाळेत नेलं आणि शिक्षकांनी कौतुक केलं. “तुझी ही पहाटेची कल्पना खूप छान आहे,” ते म्हणाले. तेव्हापासून मी पहाटे उठून नवीन गोष्टी शिकतो. ही पहाट मला माझ्या घरातील छोट्या प्रसंगाची आठवण करून देते. ती मला सांगते की आयुष्यात छोट्या गोष्टींमध्येही सौंदर्य असतं.
Mi Pahilele Swapn Nibandh Marathi: मी पाहिलेले स्वप्न मराठी निबंध
आजोबांची आठवणही या निबंधात सांगावीशी वाटते. मी तिसरीत असताना, आजोबा मला पहाटे फिरायला घेऊन जायचे. आम्ही पार्कमध्ये जायचो. पहाटेची शांतता असायची. आजोबा मला म्हणायचे, “पहा, सूर्य कसा उगवतो. तो म्हणजे नवीन आशा.” मी त्यांचा हात धरून चालायचो. पक्षी उडताना बघायचो. आजोबा मला पक्ष्यांची नावे सांगायचे. “हा कोकिळा आहे, हा कावळा.” तेव्हा मी समजलो की पहाट म्हणजे निसर्गाची जादू. आजोबांच्या गोष्टी ऐकून मला वाटायचं की मी या जगाचा भाग आहे. आता आजोबा नाहीत, पण त्या पहाटेच्या आठवणी मला त्यांची आठवण करून देतात. मी मित्रांना सांगतो की पहाटे फिरा, त्यातून खूप शिकता येतं.
मी पाहिलेली पहाट निबंध मराठी लिहिताना, मला वाटतं की पहाट ही प्रत्येकासाठी वेगळी असते. कधी शांत, कधी उत्साही. पण ती नेहमी सकारात्मक असते. मी माझ्या आठवणीतून समजलो की पहाटे उठून दिवसाची सुरुवात करा. त्यातून नवीन ऊर्जा मिळते. मित्र-मैत्रिणी, आजी-आजोबा, घरातील प्रसंग हे सगळे पहाटेच्या सौंदर्यात सामील होतात. तुम्हीही पहाट पाहा आणि त्यातून आनंद घ्या. ही पहाट तुम्हाला नवीन स्वप्न देईल. मी पाहिलेली पहाट मला नेहमी प्रेरणा देते. ती म्हणजे आयुष्याची सुंदर सुरुवात.
2 thoughts on “Mi Pahileli Pahat Marathi Nibandh: मी पाहिलेली पहाट निबंध मराठी”