Korona Kalatil Maza Anubhav Nibandh: कोरोना काळातील माझा अनुभव निबंध

Korona Kalatil Maza Anubhav Nibandh: जेव्हा पहिल्यांदा आमच्या शाळेत सुट्टी जाहीर झाली, तेव्हा मी आणि माझे मित्र खूप आनंदी झालो. आम्हाला वाटलं की दोन-तीन दिवस घरी बसायला मिळणार, खेळायला मिळेल. पण कोणालाच कल्पना नव्हती की ही सुट्टी महिनेभर चालणार आहे आणि आपलं आयुष्य पूर्ण बदलून जाणार आहे. कोरोना काळातील माझा अनुभव आजही माझ्या मनात ताजा आहे.

सुरुवातीचे दिवस खूप अजीब होते. आमच्या घरात सगळे टीव्हीवर बातम्या पाहत बसायचे. आई सकाळपासून रात्रीपर्यंत मास्क शिवत होती. बाबांनी सांगितलं की आता बाहेर जाता येणार नाही, मित्रांना भेटता येणार नाही. मला खूप वाईट वाटलं. माझा जिवलग मित्र रोहन माझ्या घराच्या समोरच राहतो, पण त्यालाही भेटता येत नव्हतं. आम्ही दूरवरून एकमेकांना ओरडून बोलायचो, खिडकीतून हात हलवायचो.

हे पण वाचा:- Korona Kalatil Maza Anubhav Bhashan: कोरोना काळातील माझा अनुभव भाषण

लॉकडाऊन सुरू झाल्यावर घरात खूप बदल झाले. आई रोज सकाळी घर स्वच्छ करायची, सर्व वस्तू पुसायची. बाबा ऑफिसचं काम घरीच करायला लागले. त्यांची लॅपटॉपवर मीटिंग चालू असायची, आणि मी आणि माझा धाकटा भाऊ त्यांना त्रास देऊ नये म्हणून शांत बसायचो. पण कधी कधी आमचा खेळताना आवाज येऊन बाबांच्या मीटिंगमध्ये जायचा, आणि मग आम्हाला आईकडून चांगलाच धाबा मिळायचा!

मला सर्वात जास्त त्रास शाळा नसल्यामुळे होत होता. मला माझ्या वर्गमित्रांची, शिक्षिकांची, खेळाच्या मैदानाची खूप आठवण येत होती. नंतर ऑनलाइन शाळा सुरू झाली. पहिल्यांदा लॅपटॉपवर क्लास करताना खूप मजा वाटली. घरात बसून शाळा करणं! पण हळूहळू समजलं की शाळेची खरी मजा तर वर्गात जाऊनच येते. ऑनलाइन क्लासमध्ये काही विचारायचं असलं तर मिक अनम्यूट करावा लागायचा, मॅम बोलत असताना इतर मुलं आवाज काढायची, काही मुलांचं नेट कनेक्शन खराब व्हायचं.

एकदा मी ऑनलाइन क्लासमध्ये होतो, आणि माझी आजी मागून जोरात म्हणाली, “अरे, जेवण तयार झालं! ये लवकर!” सगळ्या मुलांना आणि मॅडमला हसू आवरेना. मला खूप लाज वाटली, पण आता त्या आठवणींवर हसू येतं.

कोरोना काळात घरात एकत्र वेळ घालवताना आम्हाला खूप छान गोष्टी शिकायला मिळाल्या. आई मला स्वयंपाक करायला शिकवायची. मी पहिल्यांदा चहा बनवला आणि आईने माझं खूप कौतुक केलं. आजोबांनी मला बागकाम शिकवलं. आम्ही घरात भोपळा, टोमॅटो, मिरची पिकवली. रोज पाणी घालणं, त्यांची काळजी घेणं, हे सगळं मला शिकायला मिळालं.

पण काही गोष्टी खूप कठीण होत्या. आमच्या शेजारच्या काकूंना कोरोना झाला होता. सगळेजण घाबरलो होतो. आमच्या घरात रोज प्रार्थना होऊ लागली. आजीबाई देवासमोर दिवा लावून सगळ्यांच्या आरोग्यासाठी प्रार्थना करायच्या. मला त्या वेळी समजलं की आरोग्य हीच खरी संपत्ती आहे.

वाढदिवसही घरातच साजरे करावे लागले. माझा मित्र अभिषेक याचा वाढदिवस होता. आम्ही सगळ्यांनी व्हिडिओ कॉलवर त्याला वाढदिवसाच्या शुभेच्छा दिल्या. त्याने केक कापला आणि आम्ही सगळे स्क्रीनवरून पाहत होतो. वेगळं होतं, पण तरीही छान वाटलं.

हे पण वाचा:- Rajmata Jijau Nibandh Marathi: राजमाता जिजाऊ निबंध

हळूहळू जीवन सुरळीत होऊ लागलं. शाळा पुन्हा सुरू झाल्या. पण मास्क घालून, सॅनिटायझर वापरून, अंतर ठेवून शाळेत जाणं खूप वेगळं होतं. पहिल्यांदा शाळेत गेल्यावर सगळे मित्र एकमेकांना पाहून उड्या मारत होते, पण शिक्षिकांनी आम्हाला अंतर राखायला सांगितलं.

कोरोना काळातील माझा अनुभव खूप काही शिकवून गेला. मी शिकलो की आरोग्याची काळजी घेणं किती महत्त्वाचं आहे, हात धुणं, स्वच्छता राखणं हे किती गरजेचं आहे. मी शिकलो की कुटुंबाबरोबर वेळ घालवणं किती आनंददायी असतं. जरी आम्ही बाहेर जाऊ शकत नव्हतो, तरी घरात एकत्र खेळणं, बोलणं, एकमेकांची मदत करणं – या गोष्टींनी घर स्वर्गच बनवलं होतं.

आजही जेव्हा मी ऑनलाइन क्लासच्या त्या दिवसांचा विचार करतो, तेव्हा मला आठवतं की कठीण वेळेतही आनंद शोधता येतो. आम्ही घरातच नवीन खेळ शोधले, नवीन गोष्टी शिकलो, आणि एकमेकांच्या जवळ आलो. कोरोना काळ कठीण होता, पण त्याने आम्हाला अधिक मजबूत, अधिक जबाबदार आणि अधिक संवेदनशील बनवलं. आज मी माझ्या मित्रांसोबत मैदानात खेळताना किंवा शाळेच्या बाकावर बसून गप्पा मारताना, मला त्या दिवसांची आठवण येते आणि मी समजतो की छोट्या छोट्या गोष्टींमध्येच खरा आनंद आहे.